Tematem mojej pracy jest wzmacnianie rozumienia pojęcia patriotyzmu u uczniów w wieku wczesnoszkolnym. Praca ma charakter projektowy, składa się z trzech rozdziałów, zakończenia oraz aneksu. W rozdziale pierwszym dokonałam analizy literatury przedmiotu, przedstawiłam sylwetkę rozwojową ucznia w wieku wczesnoszkolnym, a także wyjaśniłam na czym polega wychowanie patriotyczne. Drugi rozdział prezentuje cele, założenia oraz opis autorskiego projektu „Mali patrioci”, wraz z scenariuszami zajęć, które zostały zrealizowane w Szkole Podstawowej nr 1 w Pieńsku. Celem projektu było wzmacnianie rozumienia pojęcia patriotyzmu uczniów w wieku wczesnoszkolnym a także pogłębienie znajomości regionu oraz ojczyzny, aby w przyszłości świadomie budować postawę patriotyczną. Do osiągnięcia zakładanych celów projektu wykorzystałam głównie metody aktywizujące, takie jak malowanie dziesięcioma palcami czy gra terenowa. Trzeci rozdział zawiera ewaluację projektu działań edukacyjnych, opisałam w nim kontekst sytuacyjny realizowanych zajęć oraz wyjaśniłam znaczenie ewaluacji w pracy nauczyciela. Dokonałam również autoewaluacji, która jest refleksją dotyczącą działań edukacyjnych, podejmowanych w ramach realizacji projektu. Zakończenie zawiera podsumowanie pracy oraz osobistą wizję wychowania patriotycznego a także przebiegu zajęć związanych z patriotyzmem w edukacji wczesnoszkolnej. Aneks prezentuje zdjęcia z zajęć przeprowadzonych w ramach autorskiego projektu „ Mali patrioci”.

Celem mojej pracy jest wsparcie rozwoju emocjonalnego dzieci z klas 1-3 szkoły podstawowej. Do osiągnięcia zamierzonego efektu, postanowiłam wykorzystać zajęcia muzyczne, które są pomocne w aktywizowaniu dzieci, usprawniają i stymulują procesy poznawcze. Ponadto muzyka uczy refleksyjności, ma wpływ na ekspresję i uwrażliwia człowieka na bodźce, które do niego docierają. To wszystko łączy się z celami zajęć, opisanymi w niniejszej pracy, wśród których można wyróżnić: uwrażliwienie dzieci na otaczający świat, ludzi, na to, co przeżywają nie tylko oni sami, ale i osoby, z którymi się spotykają oraz zapoznanie ze społecznie akceptowanymi sposobami wyrażania własnych emocji. Wyposażeni w nową wiedzę, dotyczącą własnych stanów, ich różnorodności, sposobów ich wyrażania, a także rozpoznawania, ma im być łatwiej funkcjonować w społeczności, lepiej rozumiejąc innych i będąc lepiej rozumianym. Dokonałam dokładnej analizy zagadnień związanych z tematyką pracy, postanawiając skoncentrować się na najważniejszych dla mnie aspektach. Poruszyłam kwestię napięć, jakich doświadczają i z jakimi zmagają się młodzi ludzie. Opisałam mechanizm ich powstawania, który, moim zdaniem, powinni znać zarówno wychowawcy, jak i rodzice czy opiekunowie. Postanowiłam też poruszyć kwestię wpływu wychowania na ekspresję dziecka oraz jego funkcjonowanie w przyszłości. Za istotne uznałam również opisanie tego jak muzyka może wpłynąć na kształtowanie sfery uczuć, ze względu na wykorzystanie jej przeze mnie podczas zajęć oraz poczucie, że jest ona silnie związana z tym tematem. Wybierając grupę docelową i decydując się na placówkę, jaką jest świetlica szkolna, nie mogło również zabraknąć odniesienia do wpływu wychowawczego szkoły na sferę emocjonalną, a także tego czy i w jaki sposób wykorzystuje do tego zajęcia muzyczne. Opisałam najważniejsze kwestie dotyczące rozwoju dzieci na tym etapie i na podstawie prawidłowości rozwojowych, dostosowałam metody i techniki, jakie wykorzystywałam podczas realizacji zajęć z grupą. Opierając się głównie na metodach działań praktycznych, ekspresyjnych i gier dydaktycznych, zrealizowałam zajęcia w Szkole Podstawowej im. Jerzego Badury w Międzyborzu. Z wychowankami świetlicy szkolnej spotkałam się pięć razy w maju. Zajęcia odbywały się przez trzy tygodnie, po jednej godzinie dydaktycznej w wybrane dni. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że wzrosła świadomość emocji przeżywanych przez uczestników. Wychowankowie wykształcili umiejętność nazywania, rozpoznawania i ekspresji emocji. Problem sprawiły zajęcia mające wykorzystać umiejętności radzenia sobie w sytuacjach problemowych uczestników. Nie udało się zrealizować scenek, ze względu na ograniczony czas zajęć oraz nieśmiałość uczestników, zauważalną podczas ćwiczenia poprzedzającego. Cele tych zajęć zostały jednak osiągnięte, dzięki zmianie przebiegu ćwiczenia. Siedząc w kręgu, dzieci udzielały odpowiedzi, dotyczących rozwiązania sytuacji problemowych, w jakich każdy z nich mógłby się znaleźć. Odp

Tematem niniejszej pracy dyplomowej jest “Wzmacnianie samoakceptacji wśród adolescentów.” Do wykonania tego celu niezbędne było skorzystanie z określonych metod i technik kształcenia podczas tworzenia scenariuszy zajęć, a następnie zastosowaniu ich w praktyce. Niniejsza praca składa się z dwóch części- teoretycznej i projektowej (praktycznej). W pierwszej zawarte są informacje odnośnie opisu poziomu rozwoju człowieka w wieku adolescencji, charakterystyki wyjaśniającej, czym jest samoakceptacja oraz jak oddziałują na nią poszczególne czynniki takie jak życie rodzinne, społeczne czy wpływ social mediów, ponadto ta część składa się z opisu funkcjonowania wybranej placówki- Liceum Ogólnokształcącego w Ząbkowicach Śląskich oraz metodologię projektu. Część praktyczna składa się z 5 konspektów zajęć opracowanych w oparciu o rozdział metodologiczny, mających na celu wzmocnienie samoakceptacji wśród młodzieży Liceum, a także refleksję pedagogiczną po przeprowadzeniu zajęć na podstawie wcześniej przygotowanych scenariuszy. Zastosowane opisy, metody i techniki znajdują swoje odzwierciedlenie w literaturze przedmiotu.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci w świetlicy szkolnej w kwestii ich samodzielności. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ pracuję z zuchami, gdzie dużą rolę przywiązuje się do samodzielności i rozwija się ją poprzez zdobywanie przez dzieci sprawności. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu samodzielności, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej przy Zespole Szkół w Zawoni. Ponieważ wychowankowie wykazali deficyty w zakresie samodzielności, zaplanowałam projekt ukierunkowany na ich kompensację. Opierając się głównie na działaniu osobistym przykładem, instrukcji, metodzie zadaniowej i sprawnościach zuchowych – zajęcia zrealizowałam na przełomie kwietnia i maja 2017 roku, podczas praktyk w świetlicy. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci zauważalny jest postęp w zakresie samodzielnego pakowania się, przygotowywania się do szkoły oraz orientacji w terenie. Problemy sprawiły niektórym dzieciom: nauka wiązania butów czy niektóre elementy udzielania pierwszej pomocy. Jednakże założone cele zostały w większości zrealizowane. Warto zwrócić uwagę na dalszą pracę nad samodzielnością dzieci przez pracowników świetlicy w Zawoni. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych, ale także w placówkach socjalizacyjnych i środowiskowych w celu wzmocnienia samodzielności dzieci.

Samodzielność jest istotną sprawnością, którą człowiek rozwija w ciągu swojego życia, rozpoczynając już od najmłodszych lat. Można ją rozumieć, jako aktywność, działanie i inicjowanie. Samodzielność jest czynnikiem, który przyczynia się do budowania osobowości. Wzmacnianie tej cechy może odbywać się poprzez metodę modelowania, czyli naśladowanie działania i zachowania wychowawcy, oraz metodę zadaniową, czyli powierzanie dzieciom czynności. Rozwijanie samodzielności powinno odbywać się w przyjaznej atmosferze, która daje dziecku poczucie bezpieczeństwa. Celem pracy jest wzmocnienie samodzielności u dzieci w wieku wczesnoszkolnym w świetlicy szkolnej. Do realizacji celu został wykorzystany cykl zajęć, które rozwinęły następujące sprawności: zachowywanie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, posługiwanie się pieniędzmi, przygotowywanie prostego posiłku oraz opieka i pielęgnacja zwierząt domowych. Cykl został zakończony quizem wiedzy z zajęć wcześniej przeprowadzonych. Zajęcia zostały przeprowadzone w świetlicy szkolnej Publicznej Szkoły Podstawowej nr 3 w Jelczu- Laskowicach.

Tematem niniejszej pracy jest wzmacnianie samooceny dzieci w szkole wiejskiej w Miączynie. Praca składa się z dwóch części – teoretycznej i projektowej. Pierwsza część pracy opiera się na analizie literatury, związanej z tematem pracy. W pierwszej części rozdziału skupiono się na wieloaspektowym rozwoju dzieci w wieku szkolnym. W drugiej część rozdziału poruszono wiele treści związanych ze wzmacnianiem samooceny, między innymi czynniki determinujące i wpływające na jej rozwój. Zwrócono uwagę na zależności między wychowaniem rodziców, wpływem grupy rówieśniczej, rozwojem emocjonalnym i społecznym, które stanowią integralną część rozwoju samooceny u dzieci. W pracy znajduję się również autorski warsztat, składający się z 4 scenariuszy zajęć, których głównym celem jest wzmacnianie samooceny u dzieci, odbywa się to po przez redukowanie nieśmiałości, budowanie własnej wartości, pracy w grupie, poznaniu siebie i samoświadomości. Użyte techniki i metody, prowadzą do tego, że dzieci otrzymują pozytywne wzmocnienia od swoich rówieśników, integrują się z grupą, ośmielają się. Warsztat skierowany jest do dzieci w wieku 9 – 10 lat, ponieważ jest to wiek, w którym możemy zaobserwować istotne zmiany związane z samooceną u dzieci. Ostatnią część pracy stanowi refleksja po przeprowadzonych zajęciach, w której zawarte są wnioski z prowadzonych zajęć, jak również uwagi, co można ulepszyć i poprawić, aby praca nad wzmacnianiem samooceny u dzieci była bardziej efektywniejsza, zostały również opisane wszelkie trudności, jakie pojawiły się podczas warsztatów.

Tematem pracy jest wzmacnianie samooceny dzieci w wieku wczesnoszkolnym poprzez zabawy twórcze. Na przykładzie podopiecznych Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży im. bł. Teresy we Wrocławiu określone zostały w pracy gry i zabawy mające na celu podnoszenie samooceny dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Uczestnicy zajęć wykazywali się deficytami w tym zakresie. Analizując czynniki biologiczne oraz zewnętrzne, mogące wpływać na samoakceptację podopiecznych danej placówki przygotowane zostały odpowiednie zajęcia podnoszące ich samoocenę. Poczucie własnej wartości jest ważnym aspektem życia każdego człowieka. Wpływa ona na niemal każdą jego aktywność w pozytywny lub negatywny sposób, w zależności od jej poziomu. W pracy został zamieszczony opis danego problemu oraz możliwe sposoby jego zapobiegania. Dla lepszego efektu końcowego, przeanalizowane zostały również metody i techniki, które później zostały użyte przy realizacji projektu. Niniejsza praca zawiera również konspekty, skonstruowane w taki sposób by w ciekawy i skuteczny sposób podnosiły samoocenę uczestników zajęć.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci, uczęszczających do świetlicy szkolnej, w kwestii problemów, dotyczących głównie sfery emocjonalnej. Zainteresowałam się tym zagadnieniem, ze względu na wcześniejszą moją współpracę z Zespołem Szkół w Rudnej oraz refleksje wychowawców, pracujących w tej placówce. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dzieci w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu sfery emocjonalnej. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej w Zespole Szkół w Rudnej. W świetlicy szkolnej w Zespole Szkół w Rudnej u wychowanków w wieku 8-9 lat pojawił się problem związany ze sferą emocjonalną. Przyczyną problemów emocjonalnych mogło być zaniedbanie w środowisku rodzinnym, w którym stosowane metody wychowawcze są nieadekwatnie dobrane oraz jest niski status materialny rodziny. Duży wpływ na rodzące się problemy emocjonalne mają grupy rówieśnicze. U wychowanków pojawił się również problem związany z zarówno agresją słowną jak i fizyczną. Kilku uczniów posiada niską samoocenę. W związku z powyższym celami moich zajęć było: kształcenie umiejętności panowania nad negatywnymi emocjami, kształcenie umiejętności panowania nad sobą w sytuacjach trudnych, zdobycie wiedzy o agresji oraz kształcenie umiejętności rozwiązywania konfliktów, dostrzeganie własnych indywidualnych cech, akceptowanie różnic między sobą oraz wzmacnianie poczucia wartości. Założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Dzieci chętnie pracowały i były zaangażowane. Myślę, że zajęciami, które najbardziej spodobały się wychowankom były te, podczas których wykonali tzw „ gniotka”. Dobrze wypadło również ćwiczenie, podczas którego wychowankowie poznali sześć kroków do odpowiedzialności oraz ćwiczenie z pierwszych zajęć, które polegało na zilustrowaniu tego co nas złości, a następnie zniszczenie obrazka. Wychowankowie chętnie też słuchali bajki terapeutycznej, a następnie bez błędnie odpowiedzieli na zadane przeze mnie pytania. Najgorzej wypadła relaksacja, ponieważ nie wszystkie dzieci chciały uczestniczyć, nienajlepiej wypadło również ćwiczenie, które polegało na wysłuchaniu przez dzieci wiersza z płyty CD. Wychowankowie nie byli tym zainteresowani, nie słuchali, rozmawiali ze sobą, w rezultacie to ćwiczenie nie zostało zrealizowane. Zajęcia zrealizowałam w maju roku 2017, podczas zajęć świetlicowych. Po przeprowadzaniu zajęć, mogę stwierdzić, że wychowankowie potrafią panować nad negatywnymi emocjami, rozwiązać konflikty, dostrzec swoje indywidualne cechy, zaakceptować różnice miedzy innymi ludźmi oraz eksponować swoje pozytywne cechy. Dzięki realizacji zajęć u wychowanków wzrósł również poziom poczucia własnej wartości oraz poprawiła się współpraca w grupie. Tego typu zajęcia można realizować w świetlicy szkolnej oraz w świetlicy środowiskowej. W tych placówkach często można spotkać się z problemami na tle emocjonalnym.

Temat mojej pracy licencjackiej to „ Wzmacnianie świadomości praw i obowiązków uczniów klasy trzeciej szkoły podstawowej”, tym samym głównym celem pracy było kształtowanie i wzmacnianie świadomości praw i obowiązków uczniów. Wybrałam ten temat, ponieważ uważam, iż prawa dziecka powinien znać każdy, a w szczególności dzieci, których ten temat dotyczy. Praca ma charakter projektów, składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, zakończenia , bibliografii i aneksu. W rozdziale pierwszym dokonałam analizy wybranych pozycji literatury przedmiotu adekwatnie do zagadnienia wskazanego w temacie . Opisałam historię kształtowania się praw dziecka, wskazując na postawę i działalność Janusza Korczaka, pierwszego niekonstytucyjnego rzecznika praw dziecka. Przedstawiłam również proces Powstawania Konwencji Praw Dziecka oraz instytucji Rzecznika Praw Dziecka. Skupiłam się również na przedstawieniu ważnej roli nauczyciela w procesie nauczania i wychowania dziecka, w którym nabywanie wiedzy na temat praw i obowiązków jest bardzo istotne dla kształtującej się u dziecka pewności siebie oraz poczuciu własnej wartości. Informacje o prawach dziecka, Konwencji Praw dziecka oraz gotowej do niesienia pomocy instytucji rzecznika praw dziecka może być również pomocna w zwiększeniu poczucia bezpieczeństwa u dzieci . Rozdział drugi to projekt własnych działań edukacyjnych „Uczniowie, ich prawa i obowiązki”, a w nim wyjaśnienie czym jest projekt oraz autorskie scenariusze zajęć z uczniami klasy trzeciej szkoły podstawowej, z tematyką praw i obowiązków dzieci. Rozdział trzeci to ewaluacja zrealizowanego projektu własnych działań edukacyjnych . Ewaluacja wykazała , że założone cele realizowanych zajęć zostały osiągnięte. W zakończeniu dokonałam podsumowania moich działań, podkreślając, że tematyka praw i obowiązków dziecka jest niezmiernie istotna.

Celem mojej pracy jest wsparcie polskich dzieci mieszkających w Holandii w kwestii wzmacniania ich tożsamości narodowej. Zainteresowałam się tym problemem po kilkumiesięcznym pobycie w Holandii, gdzie miałam okazję dostrzec problem braku u polskich dzieci podstawowej wiedzy na temat ojczyzny, oraz ich zagubienia w wielokulturowości. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu wzmacniania tożsamości narodowej, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem polskich szkół za granicą. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Polskiej Szkoły w Dordrecht. Ponieważ wychowankowie wykazywali deficyty w zakresie wiedzy na temat historii, kultury, geografii Polski oraz umiejętności posługiwania się językiem ojczystym zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach zadaniowych i zajęć praktycznych. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku podczas trzech sobotnich spotkań. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u dzieci wzrosła wiedza na temat polskich symboli narodowych, sławnych Polaków, oraz największych polskich miast. Problemy sprawiły zajęcia dotyczące sławnych Polaków oraz największych miast Polski, gdyż okazały się nieco za długie i zbyt obszerne, przez co pod koniec spotkań dzieci były już nieco zmęczone. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji we wszystkich polskich szkołach znajdujących się w różnych państwach.

Niniejsza praca porusza temat wzmacniania uczenia się dzieci wczesnoszkolnych poprzez piosenki edukacyjne w świetlicy szkolnej. Praca składa się ze wstępu, pięciu rozdziałów i podsumowania. Można podzielić ją na część teoretyczną i praktyczną. Część teoretyczną rozpoczyna wstęp, w którym przedstawiony jest ogólny zarys pracy i jej założenia, a także zostaje wyjaśnione pojęcie „uczenia się”. W następnych rozdziałach można dowiedzieć się w jaki sposób powinien przebiegać prawidłowy rozwój (psychiczny i fizyczny) dziecka wczesnoszkolnego, jaki muzyka ma wpływ na uczenie się oraz poznać podstawowe Teorie uczenia się. Zaraz po teoriach uczenia się przedstawione zostaje pojęcie „piosenki edukacyjnej, której częstotliwość wykorzystywania podczas zajęć z dziećmi jest bardzo wysoka. Dzieje się tak, ponieważ użycie jej zdecydowanie uatrakcyjnia zajęcia oraz pobudza do pracy dużo ośrodków percepcji, co sprzyja lepszemu zapamiętywaniu. Kolejny rozdział opisuje świetlice szkolną pod kontem organizacji jej pracy, uformowań prawnych, celów, zadań i funkcji jakie powinna spełniać. Opisana jest rola wychowawcy oraz obowiązki i prawa wychowanków. Ostatni rozdział, który przynależy do części teoretycznej można potraktować jako wstęp do części praktycznej. Bowiem w tym rozdziale została opisana świetlica szkolna, w której zostanie przeprowadzona część praktyczna. Informacje zawarte w tym rozdziale dotyczą historii danej placówki, jej norm prawnych, celów, form i metod pracy oraz informację o wychowawcach i wychowankach. Część praktyczna to projekt składający się z pięciu zajęć o tematyce zdrowego trybu życia. Zajęcia mają na celu zaktywizowanie dzieci, naukę zasad zdrowego żywienia, poznanie podstawowych witamin występujących w organizmie człowieka oraz ich funkcji, pokazanie alternatywnych sposobów na spędzanie wolnego czasu, a także przestrzeganie przed uzależnieniem się od komputera. Podczas każdych zajęć dzieci wykonują różnego rodzaju ćwiczenia oraz uczą się jeden piosenki, która ma na celu ułatwienie im kojarzenia i lepszego zapamiętywania zajęć. Po przeprowadzeniu wszystkich zajęć dzieci miały okazję jeszcze raz wysłuchać krótkiego wykładu, który był skrótem wszystkich zajęć. Celem projektu było przede wszystkim zapoznanie dzieci z zasadami zdrowego trybu życia oraz wzmocnienie procesu uczenia się poprzez naukę piosenki edukacyjnej.

Tematem niniejszej pracy jest: „Wzmacnianie umiejętności koncentracji uwagi poprzez twórcze zabawy u dzieci w młodszym wieku szkolnym”. Jej celem było zapoznanie się z problematyką koncentracji uwagi u dzieci w kontekście teoretycznym i przygotowanie projektu, który pomógłby w ćwiczeniu i podnoszeniu tej umiejętności. W pierwszym rozdziale scharakteryzowany został młodszy wiek szkolny pod względem rozwoju fizycznego, umysłowego, społecznego, osobowości i rozwoju moralnego. Drugi rozdział przedstawia definicję uwagi, jako jednego z procesów poznawczych, jej funkcje i podział, jak również dokonano w nim analizy trudności umiejętności koncentracji wykazując jej przyczyny, wpływ na naukę, środowisko szkolne, a także uwzględniono współczesne zagrożenia, które mogą mieć znaczące oddziaływanie na jej powstawanie. Trzeci rozdział opisuje metody wykorzystane w projekcie. Są to przede wszystkim metody z pogranicza arteterapii, które pomogły w osiągnięciu głównego celu. Duży nacisk położono na metody wykorzystujące ruch i twórczy potencjał dzieci. W dalszej części zaproponowano pięć konspektów zajęć. Założono, iż po przeprowadzonych zajęciach u uczniów zostanie wzmocniona umiejętność koncentracji uwagi, będą oni wykorzystywali swój potencjał twórczy, jak również, będą potrafili rozpoznawać stan koncentracji i dekoncentracji, będą świadomie kontrolować swoje ciało oraz zwiększą umiejętność współpracy. Pracę kończy rozdział zawierający ewaluację przeprowadzonych zajęć oraz krótką refleksję pedagogiczną uwzględniającą obawy ,spostrzeżenia oraz wnioski związane z realizacją projektu.

Nieśmiałość to powszechne zjawisko, z którym styczność ma niemalże każdy człowiek. Problem ten jest od wielu lat badany i opisywany zarówno w polskim jak i zagranicznym piśmiennictwie. Poniższa praca zawiera przegląd literatury oraz projekt, którego głównym celem było wzmocnienie umiejętności interpersonalnych dzieci nieśmiałych w wieku wczesnoszkolnym wykorzystując metody i techniki muzykoterapii. W pierwszym rozdziale opisany jest poziom rozwoju dziecka oraz zmiany jakie zachodzą w tym okresie w sferze fizycznej, poznawczej, moralnej oraz emocjonalno-społecznej. Drugi rozdział zawiera podstawowe informacje na temat umiejętności interpersonalnych oraz zestawienie wiadomości dotyczących nieśmiałości – jej objawów, przyczyn, rodzajów i konsekwencji. W trzecim i czwartym rozdziale opisana została instytucja szkoły i jej ogólny zakres działalności oraz konkretna placówka, w której realizowany był projekt. Piąty rozdział ma charakter metodologiczny. Wyszczególnione zostały cele projektu oraz metody i techniki z zakresu muzykoterapii, które zostały wykorzystane podczas przeprowadzonych przez mnie zajęć. W drugiej części pracy, projektowej przedstawione zostały konspekty zajęć przeprowadzonych w pierwszej klasie szkoły podstawowej. Podczas pięciu spotkań realizowane były cztery cele: wzmacnianie umiejętności interpersonalnych, wzmocnienie poczucia własnej wartości, osłabienie poczucia lęku oraz kształtowanie wrażliwości muzycznej. Na końcu pracy załączony został formularz zgody rodziców na nagrywanie i robienie zdjęć podczas zajęć oraz owe zdjęcia przedstawiające konkretne zabawy.

Celem mojej pracy uczyniłam wsparcie dzieci z placówki rodzinnego domu dziecka w zakresie rozwijania manualności. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ sama od wielu lat zajmuję się tworzeniem różnego rodzaju prac plastycznych, głównie przestrzennych, na przykład origami. Dostrzegłam także deficyty manualne pojawiające się u młodych ludzi, którzy ograniczają motorykę dłoni do prostych czynności domowych oraz obsługi urządzeń komunikacyjnych, na przykład klawiatury smartfona. Stwierdziłam, na podstawie obserwacji i przeglądu literatury przedmiotu, że szczególne problemy w tym zakresie mają podopieczni placówek opieki całkowitej. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój młodzieży w wieku wczesnej adolescencji, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu rozwoju motoryki, wskazując zarówno na deficyty, jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem rodzinnego domu dziecka. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność rodzinnego domu dziecka przy ulicy Wilczej w Oławie. Ponieważ wychowankowie wykazywali zróżnicowane deficyty w zakresie manualności zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na wzmacnianiu, zajęcia zrealizowałam w kwietniu, dwa razy w tygodniu w godzinach popołudniowych. Po przeprowadzonych zajęciach mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła motoryczność. Problemy pojawiały się przy bardziej skomplikowanych zadaniach, jednakże generalnie mogę stwierdzić, że założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Młodzież poprzez zajęcia rozrywkowe poprawiła motorykę, którą wykorzystują obecnie także w codziennych pracach domowych. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w rodzinnym domu dziecka, domu dziecka, świetlicy środowiskowej, ale również świetlicy szkolnej.

Celem mojej pracy jest rozwijanie współpracy w grupie u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Problem ten zainteresował mnie ponieważ kładzie, się teraz nacisk an rywalizację, samodzielne myślenie i samorozwój, a nie zwraca się tak dużej uwagi na współpracę u dzieci. W dorosłym życiu jednak wymaga się od każdego człowieka umiejętności współpracy z innymi ludźmi. W związku z powyższym przeanalizowałam literaturę z zakresu rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu grupy, grupy rówieśniczej, współpracy, wskazując przy tym możliwości rozwijania i uwarunkowania rozwoju współpracy. Opisałam uwarunkowania prawne funkcjonowania świetlic szkolnych, funkcje i zasady panujące na świetlicy szkolnej, metody, formy pracy a także organizację pracy świetlicy szkolnej. Poruszyłam także kwestie wychowanków i wychowawców świetlicy szkolnej. Ponieważ wychowankowie wykazywali braki w zakresie umiejętności współpracy z innymi w grupie zaplanowałam cykl pięciu zajęć , który jest projektem działań ukierunkowanych na rozwijanie współpracy. Oparłam się głównie na metodach: zabawy, ćwiczeniowej, rozmowy kierowanej. Do technik jakich używałam zalicza się: Kwiat grupowy, Ćwierćland, Wrzuć strach do kapelusza. Zajęcia zrealizowałam w maju 2016 roku w świetlicy szkolnej w Brzeźniu. Były one realizowane dwa razy w tygodniu i każde trwały 45minut. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że wychowankowie zintegrowali się i zaczęli ze sobą współpracować. Problemy sprawiły zajęcia, w których wychowankowie byli dobierani w pary w sposób losowy, jednak udało się ich przełamać i nakłonić by otworzyli się na nowe osoby w grupie. Założone cele i plan działania został w pełni zrealizowany. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych, w których wychowankowie mają problemy z współpracą i grupa nie jest zintegrowana.

Założeniem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy środowiskowej w kwestii wzmacniania współpracy w grupie. Zainteresowałam się tym tematem, ponieważ ważne jest ukierunkowywanie dzieci na bezkonfliktowe rozwiązywanie problemów oraz eliminowanie nadmiernej rywalizacji w grupie. W tym celu przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 10-13 lat. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu możliwości wzmacniania współpracy w grupie, wskazując deficyty oraz obszary możliwej kompensacji. Opisałam także najważniejsze informacje dotyczące funkcjonowania świetlicy środowiskowej, w szczególności zaś działanie i strukturę Parafialnej Świetlicy Środowiskowej "Świetliki". Wychowankowie świetlicy wykazywali deficyty w organizacji współdziałania, nieumiejętność podziału pracy, a także mieli trudność w dobrej komunikacji, zaplanowałam cykl ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodach wzmacniania. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku, na zajęciach dodatkowych, odbywających się raz w tygodniu. W rezultacie po przeprowadzeniu zajęć, mogę stwierdzić, iż u wychowanków wzrosła skuteczność współdziałania, zwiększyła się otwartość na nowe doświadczenia. Polepszeniu uległa również komunikacja i aktywne słuchanie. Podczas realizacji projektu natrafiłam na problemy wynikające z małej akceptacji niektórych osób w grupie, oraz niemożność pokonania nadmiernego dystansu względem wchodzenia w nowe role. Jednakże założenia projektu zastały w znacznej części zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w placówkach o podobnych problemach, a także wszędzie tam, gdzie istnieje ukierunkowanie na współdziałanie.

Tematem mojej pracy licencjackiej jest wzmacnianie więzi rodzinnej u młodzieży w wieku gimnazjalnym w rodzinnym domu dziecka. Celem pracy jest ukazanie trudności w budowaniu więzi rodzinnej wśród podopiecznych oraz opiekunów w rodzinnej formie pieczy zastępczej oraz sposobów, jak można daną więź wzmacniać. Praca składa się z pięciu rozdziałów. Pierwszy rozdział ukazuje rozwój fizyczny, poznawczy, społeczny, moralny i emocjonalny młodzieży w okresie dorastania. Następny rozdział opisuje placówkę – rodzinny dom dziecka, jego założenia, zadania, strukturę, budżet, instytucje wspierające RDD, metody i formy pracy opiekuńczo wychowawczej, a także pracowników oraz wychowanków. Kolejny rozdział poświęcony jest problematyce pracy, czyli więziom rodzinnym. Przedstawione jest pojęcie więzi, jej rodzaje, znaczenie w rozwoju człowieka, zaburzenie więzi, trudności w budowaniu więzi rodzinnej w RDD oraz możliwości wzmacniania jej. Czwarty rozdział opisuje placówkę, w której przeprowadziłam projekt. Rozdział ten odnosi się do zadań placówki, jej struktury oraz organizacji, budżetu, kadry oraz podopiecznych, przebywających w RDD. Ostatni rozdział zawiera projekt, na który składa się pięć konspektów, mających na celu wzmocnić więź rodzinną pomiędzy podopiecznymi, a opiekunami oraz między biologicznymi dziećmi opiekunów. Dzięki przeprowadzonym zajęciom zostały zrealizowane zamierzone cele, mające wzmocnić więź rodzinną. Wychowankowie nauczyli się jak konstruktywnie rozmawiać z innymi, poznali swoje mocne strony. Młodzież potrafi też wykonać grę planszową oraz zrobić sałatkę owocową i pizzę. Dzięki przeprowadzonym zajęciom podopieczni nauczyli się także pracować razem, wykonywać obowiązki wspólnymi siłami, a także doceniać wkład pracy innych osób. Wiedzą też jak zachować się podczas przygotowywania i spożywania posiłku.

Celem niniejszej pracy jest wzmocnienie więzi w grupie gimnazjalistów poprzez aktywne spędzanie czasu wolnego w świetlicy środowiskowej. Zajęłam się takim tematem, ponieważ współczesna młodzież coraz mniej czasu poświęca zarówno na interakcje grupowe, jak i na aktywne spędzanie czasu wolnego. Celami postawionymi przeze mnie było: rozwijanie i pogłębianie współpracy w grupie gimnazjalistów oraz integracja i wzmacnianie więzi koleżeńskich z wykorzystaniem ćwiczeń aktywizujących, które miały zmusić młodzież do aktywności fizycznej. Wychowankowie mając wolny czas do wykorzystania, wolą poświęcić go grą internetowym i surfowaniu po sieci. Konsekwencjami takich zachowań mogą być m.in. otyłość, mniejsza sprawność ruchowa, brak przyjaciół, mylenie świata wirtualnego z rzeczywistym, agresja (poprzez wszelkiego rodzaju gry). Dużym problemem też jest to, iż proces socjalizacji nie jest przechodzony przez nich poprawnie, co w późniejszym czasie może być ogromnym problemem. Młodzież taka rzadko nawiązuje głębsze więzi, przez co większość z nich nie ma przyjaciół i czuje się osamotniona. Myślę, że cały projekt spełnił moje oczekiwania. Wystąpiło kilka niepowodzeń, jednak nie miały one wpływu na realizację założonych przez mnie celów. Grupa była zdyscyplinowana, nie przeszkadzała podczas zajęć i była chętna do współpracy ze sobą i do tworzenia nowych rzeczy. Zrealizowane zostały wszystkie założone przez mnie cele. Dzieci nauczyły się jak ważne jest zdanie drugiej osoby, wiedzą też, że fajnie jest spędzać wspólnie czas oraz potrafią połączyć swój wolny czas ze sportem. Projekt ten może być wykorzystywany w pracy z różnymi grupami dzieci, w których obserwuje się brak poprawnych integracji i zanik więzi grupowych. Zadania zawarte w nim pomogą poznać się lepiej grupie i scalić ją.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii współpracy grupowej. Zainteresował mnie ten problem, ponieważ zaburzone współdziałanie między dziećmi w wieku szkolnym znacznie wpływa na ich prawidłowy rozwój. Nie mając odpowiednich relacji w gronie rówieśniczym wychowankowie nie są w stanie optymalnie funkcjonować w środowisku. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w okresie późnego dzieciństwa oraz młodszego wieku szkolnego. Dokonałam również analizy podstawowych pojęć z zakresu współpracy grupowej, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości jej kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. W związku z tym, że wychowankowie wykazywali deficyty we współpracy grupowej zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na jej kompensację. Oparłam się głównie na metodach, które pozwoliły mi wzmocnić u podopiecznych współdziałanie. W szczególności były to grupowe zabawy ruchowe oraz zajęcia muzyczne oraz plastyczne. Zajęcia zrealizowałam w maju 2015 roku. Projekt przeprowadzałam przed zajęciami lekcyjnymi, dwa razy w tygodniu. Po zrealizowaniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych świetlicy wzrosła umiejętność współpracy w grupie. Pomimo niewielkich problemów na początku projektu, dzięki zajęciom podopieczni wiedzą, w jaki sposób należy dążyć do wspólnie wyznaczonych celów, potrafią prawidłowo komunikować się ze sobą, są zintegrowani oraz świadomi zagrożeń mogących wystąpić podczas współpracy z rówieśnikami. Mogę polecić ten cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych. Dodatkowo uważam, że projekt sprawdzi się również w placówkach, w których dzieci nie do końca się znają, nie potrafią osiągać wspólnych celów oraz nie są zintegrowane.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci ze świetlicy szkolnej w kwestii umiejętności współpracy w grupie. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam trudności u większości podopiecznych ze skuteczną pracą w grupie. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym oraz dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu współpracy, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy szkolnej działającej przy Szkole Podstawowej im. Kornela Makuszyńskiego w Gaworzycach. Ponieważ wychowankowie wykazywali trudności w działaniu z przypadkowymi osobami z grupy oraz skuteczną komunikacją werbalną i niewerbalną w zakresie współpracy, zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na metodach: ćwiczeniowej, zabawowej, aktywizującej oraz zadań stawianych dziecku, a także technice plastycznej (rysowaniu). Zajęcia zrealizowałam 18.05 - 22.05 roku 2018, podczas zajęć w świetlicy szkolnej, przez cały tydzień, na szóstej godzinie lekcyjnej ze stałą grupą. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność współpracy w grupie. Problemy sprawiły zajęcia „Razem za każdym razem”. Jednakże generalnie założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicach szkolnych oraz środowiskowych.

Praca ,, Wzmacnianie zachowań asertywnych u uczniów w wieku gimnazjalnym” ma na celu wskazanie metod i technik pomagających wzmocnić asertywność u gimnazjalistów. Literatura przedmiotu wskazuje wiele pozycji traktujących o rozwijaniu i kształtowaniu asertywności, jednakże większość przeze mnie napotkanych skierowana była do dorosłych czytelników, głównie dla wsparcia celów biznesowych. Jako pierwszy w pracy zawarty został rozdział o rozwoju młodzieży w wieku gimnazjalnym, w którym podkreślona została rola każdego etapu dla poprawnego funkcjonowania w społeczeństwie, od pewności siebie w rozwoju fizycznym, przez panowanie nad emocjami, wyznaczenie własnego systemu wartości, rozwinięcia i poznania swojej osobowości, rozwój poznawczy, a na rozwoju społecznym ukazującym powiązania grup społecznych z prawidłowym rozwijaniem się kończąc. Drugi rozdział referuje o asertywności jako przydatnej umiejętności społecznej. Przedstawia różne spojrzenie na zdefiniowanie asertywnych zachowań w literaturze. Mówi o jej zaletach, możliwościach stosowania, wpływie na funkcjonowanie w grupach społecznych, rówieśniczych oraz kładzie nacisk na istotność wyrażania siebie i próby poznania wartości drugiej strony, ale także o trudnościach w jej osiągnięciu, pokazuje również metody i techniki dostosowane do gimnazjalistów oraz ułatwiające zachowania asertywne. Następny rozdział ukazuje specyfikę szkoły gimnazjalnej, jak funkcjonuje, jakie są jej funkcje, uwarunkowania prawne oraz jak pracuje szkolny pedagog i z jakimi wychowankami obcuje na co dzień. Czwarty rozdział opisuje szczegółowo funkcjonowanie Gimnazjum nr 31 im. Czesława Miłosza we Wrocławiu, stosowane przez pedagoga metody pracy, a także opis wychowanków, u których został przeprowadzony projekt wzmacniający asertywność. Ostatni rozdział zawiera cykl zajęć przeprowadzony u gimnazjalistów, zawarte w nim zostały opisane w drugim rozdziale metody i techniki wzmacniania zachowań asertywnych. Podczas projektu uczniowie pracowali nad własną asertywnością, czego wyraz ukazany jest w podsumowaniu projektu. Podsumowanie zwraca uwagę na umiejętności i wiedzę wyniesioną z zajęć, a także ewaluację projektu. Poprzez napisanie pracy licencjackiej udało się znaleźć odpowiednie dla dojrzewającej młodzieży sposoby na wzmacnianie asertywności, a przeprowadzenie projektu wskazało na istotność takich zajęć dla wybranej grupy wiekowej. Jest to atrakcyjna dla nastolatków tematyka odpowiadająca na ich potrzeby rozwojowe.

Tematem niniejszej pracy jest wzmacnianie zachowań asertywnych w okresie wczesnej adolescencji. Obejmuje ona teoretyczne omówienie zagadnień dotyczących asertywności oraz projekt zajęć wychowawczych, mający na celu wzmacnianie zachowań asertywnych w okresie wczesnej adolescencji. Niniejsza praca składa się z dwóch części teoretycznej oraz projektowej. W części teoretycznej znajduje się charakterystyka rozwoju człowieka w okresie dorastania, która obejmuje opis zmian zachodzących w sferze fizycznej, emocjonalnej, poznawczej oraz społecznej. W dalszej części następuje analiza definicji oraz charakterystyka zachowań asertywnych w odniesieniu do zachowań agresywnych i uległych. Istotnym elementem jest również omówienie przyczyn braku asertywności do których zalicza się lęk spowodowany niskim poczuciem własnej wartości, który skutecznie uniemożliwia ekspresję uczuć i emocji oraz brak odpowiednich kompetencji społecznych, wynikający z nieprawidłowych oddziaływań wychowawczych. W pracy zostały także scharakteryzowane elementy zachowań asertywnych opierające się na komunikacji niewerbalnej oraz uniwersalne techniki asertywne. Teoria stanowi podstawę do opracowania projektu cyklu zajęć wychowawczych, którego celem jest wzmacnianie zachowań asertywnych poprzez budowanie poczucia własnej wartości wychowanków oraz modyfikację prezentowanych przez nich zachowań społecznie nieakceptowanych. Zostały w nim zastosowane metody i techniki oddziaływań wychowawczych. Dominującą rolę odgrywają metody: zadaniowa, perswazyjna oraz organizowania działalności zespołowej. Wśród zastosowanych technik można natomiast wyróżnić burzę mózgów, technikę sondażu opinii i technikę kontaktów międzyludzkich opartą na rozmowie i dyskusji oraz technikę rekreacji twórczej obejmującą m.in. tworzenie masek z gipsu. Projektowi towarzyszyła ewaluacja ex ante i ex post. Określenie obaw i oczekiwań wobec doświadczenia praktyki pozwoliło na uruchomienie procesów uczenia dorosłych w myśl teorii Kolba. Dokonana refleksja pozwoliła również na weryfikację założonych hipotez oraz na pozytywną ocenę skuteczności opracowanego projektu.