W mojej pracy skupiłam się na tym, by stworzyć projekt, który wzmocni motywacje dzieci w wieku wczesnoszkolnym do nauki. Celem pracy było także pokazanie dzieciom, że w szkole nie jest nudno, choć stereotypy i przekonania wielu ludzi na to wskazują. Szkoła dla dzieci nie powinna kojarzyć się z przykrym obowiązkiem, lecz z czymś, co sprawia im radość. Na samym początku pracy wprowadzam w temat i przedstawiam cele, które pragnę osiągnąć, przenosząc proponowane zajęcia w praktykę. W kolejnych rozdziałach przedstawiam bliższe informacje na temat uczenia się, motywacji oraz poziomu rozwoju uznanego za normę u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Następnie pojawia się zagadnienie metod i technik wykorzystanych w projekcie. Opierałam się głównie na klasyfikacji metod według Wincentego Okonia oraz Marii Kwiatkowskiej, techniki zaczerpnęłam przede wszystkim od Jadwigi Krzyżewskiej. W tym rozdziale opisałam krótko wybrane przeze mnie metody i techniki, by dalej przejść do scenariuszy zajęć, w których je wykorzystałam. Zajęcia od początku miały rozluźnić atmosferę w klasie i zintegrować oraz zaktywizować uczniów biorących udział w zajęciach. Moim celem było również zaangażowanie wielu zmysłów każdego z uczniów, ponieważ wtedy lepiej przyswaja się informacje. Na sam koniec pracy umieściłam podsumowanie projektu oraz aneks z załącznikami do zajęć.

Dzieci trafiające do placówki socjalizacyjnej najczęściej pochodzą ze środowisk, w których nie zachęcano do wysiłku intelektualnego, zaniedbywano obowiązek szkolny, a także nie udzielano uczniom pomocy w nauce. Stąd też problem braku motywacji do nauki jest ściśle związany z niekorzystną sytuacją życiową wychowanków. Dzieci nie wiedzą, jak się uczyć, brakuje im motywacji do nauki oraz wykazują znaczne zaległości w materiale obowiązującym na danym etapie kształcenia. Problem ten istnieje od dawna i z roku na rok się nasila. Zjawisko to jest sferą do aktywnych działań pedagogicznych nie tylko teraz, ale będzie nią również w najbliższych latach. Problemem braku motywacji do nauki zainteresowałam się, współpracując w ramach wolontariatu z placówką socjalizacyjną Dom Dziecka w Domaszkowie. Zauważyłam u wychowanków silne zniechęcenie wobec nauki szkolnej. Po rozmowach z wychowawcami postanowiłam stworzyć program mający na celu wzmacnianie motywacji do nauki. W rezultacie powstała niniejsza praca, która składa się z następujących rozdziałów: w pierwszym zwracam uwagę na rozwój dziecka w wieku 7-10 lat, a przede wszystkim trudną rolę ucznia, jaką podejmuje; w drugim podejmuję problematykę motywacji do nauki w literaturze przedmiotu, w tym ograniczenia oraz czynniki wspierające motywację uczniów; rozdziały trzeci i czwarty opisują strukturę organizacyjną placówki socjalizacyjnej oraz Domu Dziecka w Domaszkowie, w tym genezę, ukonstytuowanie prawne, cele, zadania i funkcje, metody i formy pracy, kadrę, wychowanków oraz charakterystykę podopiecznych placówki jako uczniów. W ramach projektu zaplanowałam i przeprowadziłam cykl zajęć, z których pierwsze zostały poświęcone wzmacnianiu poczucia własnej wartości i kompetencji, radzeniu sobie ze stresem oraz rozwijaniu funkcji poznawczych. Kolejne zaś dotyczyły zagadnień z zakresu takich przedmiotów szkolnych, jak język polski, matematyka, przyroda oraz muzyka. Projekt przyniósł oczekiwane rezultaty, czyli m. in. dzieci wzmocniły poczucie własnej wartości i kompetencji, wzbudziłam w nich motywację do nauki języka polskiego i matematyki oraz rozwinęłam w nich zainteresowanie przyrodą, muzyką i sztuką.

Praca dotyczy wzmacniania poczucia własnej wartości i dążenia do wyznaczonych celów wśród młodzieży gimnazjalnej. Jest to temat bardzo istotny w okresie adolescencji, ponieważ młodzież podejmuje decyzje, które mają wpływ na całe dalsze ich życie. Na początku pracy skupiłam się na opisie rozwoju człowieka w okresie adolescencji. Odniosłam się do tematu rozwoju fizycznego, poznawczego, społecznego, moralności i tożsamości. W rozdziale drugim poruszyłam kwestie takie jak: oddziaływania rodziców i szkoły w dzieciństwie na funkcjonowanie dziecka w przyszłości, samoocena i jej wpływ na życie młodego człowieka, aspiracje życiowe, wyznaczanie celów i planowanie. Rozdział trzeci dotyczy wykorzystanych w projekcie metod, technik oraz form. Kolejny rozdział dotyczy uczestników biorących udział w projekcie. Jest to grupa uczęszczająca do Centrum Rozwoju i Aktywności Dzieci i Młodzieży ,,Iskierka’’. Młodzież jest w wieku gimnazjalnym i pochodzi z różnych środowisk, które mogą zaburzać ich samoocenę i wiarę we własne możliwości, oraz hamować wysokie aspiracje. Kolejnym elementem pracy są konspekty zajęć jakie zostały przeprowadzone w placówce. W ostatniej części pracy dokonuje refleksji pedagogicznej nad projektem.

Praca składa się z dwóch części: teoretycznej i praktycznej. Część teoretyczna jest składową pięciu rozdziałów, gdzie pierwszy z nich porusza kwestię rozwoju człowieka w okresie adolescencji, z uwagi na to, że adresatami zajęć praktycznych były osoby w tymże wieku. W tym rozdziale przedstawiono granice wiekowe tego okresu, a także scharakteryzowano rozwój człowieka z zakresie rozwoju: fizycznego i motorycznego, poznawczego, społecznego oraz moralnego. Szczególna uwaga została zwrócona na rozwój osobowości u nastolatków, ponieważ poczucie własnej wartości mieści się w ramach tegoż rozwoju. Drugi rozdział został poświęcony tematowi poczucia własnej wartości z teoretycznego punktu widzenia. Przedstawiono w nim wiele definicji tego zjawiska, jak również pojęć pokrewnych od poczucia własnej wartości to jest samooceny oraz samoakceptacji. Zwrócono również uwagę na wpływ osób bliskich w budowaniu poczucia własnej wartości, gdzie szczególną rolę przypisano rodzicom. Poruszono także kwestię poziomu poczucia własnej wartości w funkcjonowaniu w życiu codziennym, gdzie przedstawiono korzyści płynące z posiadania zdrowego poczucia własnej wartości oraz zachowania, uczucia i emocje niekorzystne wynikające z zaniżonego jak również zawyżonego poczucia własnej wartości. Trzeci rozdział porusza kwestię funkcjonowania Liceum Ogólnokształcącego. Wspomniano w nim o reformach w systemie oświaty, w związku z którymi struktura szkół uległa zmianie, a także w Liceach pojawiło się zjawisko podwójnego rocznika, co zostało wyjaśnione. Uwzględniono również cele kształcenia ogólnego, umiejętności zdobywane przez uczniów w trakcie kształcenia, a także zadania Liceum Ogólnokształcącego. Czwarty rozdział dotyczy placówki, w której przeprowadzono zajęcia praktyczne z adolescentami to znaczy Liceum Ogólnokształcącego im. Władysława Jagiełły w Ząbkowicach Śląskich. Przedstawiono w nim historię szkoły, a także działalność wolontariatu, gdzie szczególną uwagę zwrócono na pomoc licealistów w Domu Dziecka oraz corocznie organizowany Minifinał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Uwzględniono również działalność szkoły z ramach wieloletniej wymiany ze szkołą w Niemczech, a także działania w związku z współpracą z Uniwersytetem Wrocławskim. Wspomniano również o wychowankach szkoły, a także o bogatej ofercie zajęć pozalekcyjnych, z których uczniowie mogą korzystać. Ostatni rozdział części teoretycznej przedstawia metodykę projektu. Zdefiniowano w nim pojęcia takie jak: cele wychowania, metody wychowania oraz metody kształcenia. Oprócz zdefiniowania każdego z pojęć, przedstawiono również ich klasyfikację. Uzasadniono także wybór każdego z nich do części projektowej. Druga część pracy ma charakter praktyczny i rozpoczyna ją wprowadzenie, w którym zawarto zamysł na scenariusze spotkań. W kolejnej części przedstawiono pięć scenariuszy zajęć, którym przyświecały dwa cele ogólne to znaczy: wzmacnianie poczucia własnej wartości u wychowanków jako cel optymalizujący oraz kształto

Tematem pracy jest wzmacnianie poczucia własnej wartości u dzieci 5 – 6 letnich na przykładzie projektu edukacyjnego. Praca zawiera wstęp, trzy rozdziały, zakończenie, bibliografię i aneks. Pierwszy rozdział przedstawia teoretyczne ujęcie problemu. Skoncentrowano się także na rozwoju dzieci w starszym wieku przedszkolnym oraz metodach wpierających poczucie własnej wartości. W drugim rozdziale zostały opisane teoretyczne założenia projektu edukacyjnego, cele, metody i techniki oraz znaczenie teorii konstruktywizmu w edukacji. Przedstawiono również autorski projekt pt. „Jestem sobą – jestem ważny”, którego celem jest wspieranie poczucia własnej wartości u dzieci w starszym wieku przedszkolnym. Znaczenie, założenia i istotę procesu ewaluacji w pracy pedagogicznej opisano w rozdziale trzecim. Autoewaluacja własnych działań przy pomocy koncepcji refleksyjnego praktyka umożliwiła ocenę zrealizowanego projektu edukacyjnego. Zakończenie zawiera podsumowanie całej pracy, przedstawienie wniosków oraz określenie, czy cel został osiągnięty.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci uczących się w szkołach wiejskich w kwestii wzmacniania poczucia własnej wartości. Mnogość trudności, z którymi owe dzieci muszą się zmierzyć – środowisko pochodzenia, ograniczone możliwości rozwoju, edukacji i dostępu do dobór kultury, sprawiły, iż zainteresowałam się tym problemem. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w okresie przełomu wczesnego dzieciństwa i adolescencji. Podjęłam również analizę podstawowych pojęć z zakresu wzmacniania poczucia własnej wartości oraz wskazałam związane z tym deficyty, a także możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związanie z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej, natomiast wnikliwej analizie poddałam świetlicę szkolną w Szkole Podstawowej im. Henryka Pobożnego w Tomisławiu. Wychowankowie tejże placówki charakteryzowali się zaniżonym poczuciem własnej wartości, stąd zaplanowałam cykl zajęć ukierunkowanych na kompensację deficytów w tymże zakresie. Oparłam się głównie na metodach: zadaniowej, praktycznego działania oraz formach pracy indywidualnej i grupowej. Chciałam, aby poprzez praktyczne działanie wychowankowie wzmocnili poczucie własnej wartości oraz nauczyli się wzajemnie wspierać dobrym i motywującym słowem na co dzień. Zajęcia zrealizowałam w maju 2017 roku na zajęciach dodatkowych. Po realizacji projektu mogę stwierdzić, iż u wychowanków wzrosło poczucie własnej wartości oraz pewność siebie, a także zauważyłam wzmocnienie integracji grupy. Niemniej jednak założone cele zostały zrealizowane i osiągnięte, stąd mogę polecić tenże cykl zajęć do realizacji w szkołach podstawowych funkcjonujących na terenach wiejskich.

Celem mojej pracy było wzmocnienie poczucia własnej wartości u dzieci ze świetlicy środowiskowej. Zainteresowałam się tym problemem, pracując z podopiecznymi programu AKADEMIA PRZYSZŁOŚCI, gdzie zdecydowana większość dzieci pochodzi ze środowisk niewydolnych wychowawczo, o niskim statusie materialnym. Spotykają się z licznymi zaniedbaniami oraz nieprawidłową realizacją potrzeb: szacunku, poczucia ważności, czy bezpieczeństwa. Z tego powodu samoocena tych dzieci jest obniżona, utrwalają w sobie myśl o byciu niewystarczająco dobrym, z ograniczonymi możliwościami rozwoju. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 10 – 12 lat, dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu poczucia własnej wartości i samooceny wskazując zarówno na deficyty, jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy środowiskowej „Bratnia Dłoń” w Oleśnicy. Ponieważ u podopiecznych tejże placówki można było zaobserwować zachowania świadczące o niskim poczuciu własnej wartości, zarówno agresywne, deprecjonujące własną osobę, jak i wycofujące oraz silną potrzebę poddawania swoich aktywności opinii rówieśników lub wychowawców. Zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na ich kompensację. Oparłam się głównie na metodzie projektowania doświadczeń, która zakłada czynne uczestnictwo w procesie dochodzenia do wiedzy oraz kształtowania się refleksji. Ponadto wykorzystywałam metodę perswazji, rozmów kierowanych, opowiadania, a przede wszystkim zabaw i ćwiczeń ruchowych. Zajęcia zrealizowałam na przełomie maja i czerwca 2015 roku, spotykając się z dziećmi dwa razy w tygodniu, w czasie ich pobytu w świetlicy środowiskowej. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u podopiecznych wzrosła motywacja do podejmowania aktywności fizycznych, a także realizacji wyznaczonych na zajęciach wyzwań. Dzieci podczas spotkań były zaangażowane, chętnie wypowiadały swoje zdanie oraz wydobywały trafne refleksje, co może świadczyć o rozumieniu poruszanych zagadnień. U uczestników dało się zauważyć stopniowe zacieśnianie więzi oraz większą otwartość na grupę. Zrealizowane zajęcia podniosły ich poczucie kompetencji, sprawczości, a także wzmocniły obraz własnej osoby. W toku zajęć pojawiły się problemy organizacyjno- techniczne, złożone ćwiczenia ruchowe wymagały wsparcia ze strony dodatkowych opiekunów, trening płotkarski powinien być realizowany na wolnym powietrzu lub sali gimnastycznej. Spotkanie trzecie sprawiło najwięcej trudności, dzieciom nie podobało się zadanie z piłkami lekarskimi oraz nie rozumiały sensu ćwiczenia. Wskazane problemy spowodowały rozluźnienie w grupie i czasowe odejście od głównego celu zajęć. Podsumowując mogę stwierdzić, że projekt spełnił moje oczekiwania. Zrealizowane zostały założone cele, mimo, że w wielu momentach zajęcia rozmijały się z moimi wyobrażeniami o nich. Mogę polecić taki cykl spotkań do realizacji w placówkach opiek

Celem mojej pracy jest wzmacnianie poczucia własnej wartości u dzieci w świetlicy środowiskowej. Zainteresowanie tym tematem wyniknęło z moich obserwacji dzieci w wieku od 7 do 12 lat m.in. na koloniach oraz praktykach. Zauważyłam, że dzieci nie lubią siebie, nie wierzą w swoje możliwości i łatwo się poddają. Wybrałam tak młodą grupę, ponieważ najlepiej jest jak najszybciej zacząć wzmacniać samoocenę dziecka. Niska wiara w siebie skutkuje w przyszłości poważnymi konsekwencjami. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym w zakresie rozwoju fizycznego, intelektualnego, emocjonalnego, społecznego i moralnego. W każdym z rozdziałów opisałam najważniejsze kwestie dotyczące rozwoju, zachodzące zmiany i stawiane przed dziećmi zadania poszczególnych okresów rozwojowych. Dokonałam analizy pojęcia: poczucie własnej wartości, skupiając się na aspekcie definicyjnym, opisie Ja idealnego i Ja realnego, wpływie samooceny na zachowanie człowieka, opisie czynników warunkujących poziom lubienia siebie oraz czynnikach naprawczych, które pomogą skompensować braki w poczuciu własnej wartości. Opisałam także najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem placówki wsparcia dziennego, jaką jest świetlica środowiskowa. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność Parafialnej Świetlicy Środowiskowej „Świetliki” przy placu ks. Stanisława Staszica we Wrocławiu, skupiając się m.in. na podstawach prawnych funkcjonowania placówki i jej organizacji, funkcjach i zadaniach, stosowanych metodach, formach i typach zajęć, dokumentacji, kadrze oraz wychowankach. Ponieważ grupa dzieci z wybranej przeze mnie świetlicy, charakteryzowała się niskim poczuciem własnej wartości, zaplanowałam projekt działań ukierunkowanych na wzmacnianie ich samooceny. Przeprowadziłam pięć zajęć poświęconych m.in. odkrywaniu w sobie mocnych stron, poprawianiu poczucia sprawstwa i efektywności, dostrzeganiu jak jest się postrzeganym w grupie, radzeniu sobie z porażką oraz optymistycznemu patrzeniu na życie. Na każdych zajęciach starałam się doceniać pracę dzieci, chwalić je, pomagać poznać siebie i otwierać się na grupę. Projekt zrealizowałam w maju 2015. Efektem moich zajęć jest wzrost poczucia własnej wartości dzieci, a co za tym idzie chętniejsze wypowiadanie się w grupie i większe angażowanie w prowadzone w świetlicy zajęcia. Pomimo niewielkich problemów szczególnie ze stawianiem realnych wymagań, uważam projekt za udany. Generalnie udało mi się osiągnąć zamierzone cele. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w każdej grupie dzieci w wieku wczesnoszkolnym, ponieważ oprócz zwiększania poczucia własnej wartości, zwiększają także poczucie bezpieczeństwa w grupie, dostarczają informacji o tym, jak dzieci odbierane są przez inne osoby, pomagają odkryć swoje wady i zalety oraz radzić sobie z porażką.

Praca licencjacka dotyczy zagadnienia poczucia własnej wartości; tego jak się kształtuje oraz jakie czynniki wpływają na jego poziom.Kształtując ten obszar nastolatek buduje obraz samego siebie, który będzie odzwierciedlany w przyszłości. Poznając swoją wartość i mogąc poczuć się docenionym dziecko wierzy w swoje możliwości i podnosi swoje wyniki w innych obszarach.Elementy edukacji komunikacyjnej natomiast mają na celu wspomagać jakość zawieranych kontaktów oraz podnieść poziom samoświadomości komunikacyjnej. Jest to obszar, który w toku edukacji jest zazwyczaj pomijany, a który towarzyszy nam w ciągu całego życia.

Celem pracy licencjackiej Wzmacnianie polisensoryczne dziecka przedszkolnego przed rozpoczęciem edukacji szkolnej jest jak najlepsze przygotowanie dziecka do nauki szkolnej, przy wykorzystaniu metod polisensorycznych, czyli oddziałujących na różne kanały odbioru dziecka. Na początku pracy przedstawiony jest dokładnie rozwój dziecka przedszkolnego, który pomoże zrozumieć, dlaczego akurat ta grupa wiekowa została wybrana do danego projektu. Dzieci przedszkolne dynamicznie się rozwijają, są ciekawe świata, który poznają głównie poprzez zabawę. Problematyka polisensoryczności została szczegółowo opisana w rozdziale drugim. Opisane w nim metody polisensoryczne pokazują, jak stosowanie danej metody wpływa na dzieci, jakie przynosi korzyści, a także jak stosować daną metodę. W rozdziale trzecim i czwartym przedstawiona jest praca przedszkola, wychowawców i wychowanków. Pokazuje, czym charakteryzuje się placówka, jakie ma zadania oraz jakie stosuje metody do realizacji tych zadań. Po części teoretycznej, w ostatnim rozdziale zawarty jest projekt wzmacniania polisensorycznego dziecka przedszkolnego. Składa się on z pięciu konspektów, potrzebnych do przeprowadzenia zajęć. Każdy z nich wykorzystuje metody polisensorycnyczne i opisuje, w jaki sposób zajęcia te przyczynią się do wzmocnienia dziecka, przed rozpoczęciem edukacji w szkole. Pracę kończy podsumowanie projektu, ze wskazaniem celów zrealizowanych oraz możliwości korekty zajęć na przyszłość.

Celem mojej pracy było wsparcie dzieci w świetlicy szkolnej, w kwestii wspomagania poprawnej wymowy. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ zauważyłam znaczny spadek dbałości wypowiedzi u dzieci w wieku wczesnoszkolnym. W związku z powyższym, przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku 6-9 lat. Dokonałam analizy podstawowych pojęć, z zakresu wad i zaburzeń wymowy, wskazując zarówno deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze aspekty związane z funkcjonowaniem świetlicy szkolnej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy przy Szkole Podstawowej nr 73 im. Generała Władysława Andersa we Wrocławiu. Ponieważ wychowankowie wykazywali zaburzenia w zakresie poprawnej realizacji głosek R, SZ, CZ, oraz niedbałość w zakresie prawidłowej i wyraźnej wymowy. Zaplanowałam projekt działań, ukierunkowany na ich rozwój. Opierając się głównie na ćwiczeniach artykulacyjnych, oddechowych oraz słuchowo- ruchowych. Zajęcia zrealizowałam w dniach 19- 25.05.2016r. w czasie pracy świetlicy. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków wzrosła umiejętność prawidłowej wymowy. Poprawiła się ogólna wymowa wybranych głosek. Można było także zauważyć, większą dbałość i poprawność wypowiedzi. Problem sprawiły zadania złożone zarówno z ćwiczeń artykulacji, jak i aktywności słuchowo- ruchowej. Wymagały one kilkukrotnego objaśnienia i przypominania o zasadach, w trakcie przeprowadzanego zadania. Jednakże, założone cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej, kilka razy w tygodniu. Jego zaletą jest to, że zajęcia może prowadzić każdy pedagog, bez specjalistycznego wykształcenia logopedycznego.

Celem mojego projektu było wzmocnienie postawy empatycznej wobec drugiego człowieka. Wedle postawionego sobie tematu opisałam swoje spostrzeżenia w oparciu o pracę z dziećmi ze świetlicy szkolonej na etapie nauczania początkowego w Szkole Podstawowej we Wrocławiu. Na początku pracy zwróciłam uwagę na to skąd się wziął pomysł na owy temat oraz na cel projektu. W pierwszym rozdziale opisałam poszczególne fazy rozwoju dziecka: rozwój poznawczy, moralny, społeczny i fizyczny. Następnie w kolejnym rozdziale zajęłam się wytłumaczeniem, tzw. „słów kluczy” zawartych w temacie mojej pracy a mianowicie zdefiniowałam termin "empatia" oraz "postawy empatyczne". W dalszej części opracowania zwróciłam uwagę na poszczególne metody i formy pracy z dziećmi, będącymi podmiotami projektu, a następnie rozpisałam cykl zajęć, na które składają się 4 scenariusze, dzięki którym chciałam osiągnąć zamierzony przeze mnie cel. Niniejsza pracę zakończyłam opisem charakterystyki placówki, na terenie której przeprowadzałam zajęcia oraz dokonałam jej subiektywnej oceny.

W swojej pracy poruszam problematykę tolerancji, która jest nieodłączną częścią naszego życia. Podczas zajęć zostały poruszane problemy, które mogą wystąpić nie tylko w szkole, a także w środowisku domowym i podczas spędzania czasu wolnego. Głównym założeniem moich zajęć, jest ukazanie, że wszyscy jesteśmy równi bez względu na pochodzenie, wyznanie czy wykształcenie. Moim kolejnym celem było zmniejszenie niepożądanych zachowań wśród uczniów, aby każdy czuł się akceptowany i bezpieczny. Swój projekt skierowałam do uczniów klasy integracyjnej.

W mojej pracy poruszyłam problematykę edukacji matematycznej uczniów w najmłodszych klasach szkoły podstawowej. Zdecydowałam się na analizę tego zagadnienia, ponieważ często wśród znajomych słyszałam, że od dziecka nie lubią oni matematyki. Chcąc pogłębić swoją wiedzę na ten temat, podjęłam się analizy wybranych pozycji literatury przedmiotu. Na tej podstawie opisałam w pracy czym jest gotowość szkolna do uczenia się matematyki, zwróciłam uwagę na jej wskaźniki, wskazałam na różne rodzaje trudności w jej uczeniu się oraz na ich przyczyny. Mając przedstawiony obraz problemów na jakie napotyka uczeń w edukacji matematycznej w szkole, zdecydowałam się dalszą część pracy poświęcić grom edukacyjnym, które stanowią jedną z wielu metod kształtowania odporności emocjonalnej u dzieci. W drugim rozdziale zajęłam się opisem projektu własnych działań edukacyjnych. W tym celu najpierw zdefiniowałam samo pojęcie projektu, a następnie przystąpiłam do opisu projektu własnego, któremu nadałam tytuł „Bawimy się matematyką”. Dzięki realizacji tego projektu, chciałam przede wszystkim wzmocnić u dzieci pozytywne nastawienie do matematyki. Weryfikację swoich zamierzeń oraz analizę swojej pracy zawarłam w trzecim rozdziale. We wstępie opisałam ujęcie teoretyczne procesu ewaluacji. W kolejnym podrozdziale opisałam kontekst sytuacyjny towarzyszący mi podczas realizacji zajęć. W ostatnim podrozdziale podjęłam się autoewaluacji, która potwierdziła osiągniecie zamierzonych efektów oraz wskazała na dobre i złe praktyki zarówno w mojej pracy jak i w samym systemie edukacji. Wyciągnięte wnioski skłoniły mnie do dalszej refleksji nad poruszoną problematyką oraz zastanowieniem się nad wykorzystaniem zdobytych doświadczeń w dalszej pracy jako pani pedagog.

Tematem mojej pracy jest ,,Wzmacnianie pozytywnego nastawienia dzieci trzyletnich do świata zwierząt". Przygotowując się do jej napisania dokonałam przeglądu literatury z zakresu psychologii rozwojowej, edukacji przedszkolnej i nauczania wczesnoszkolnego. Wnikliwie przeanalizowałam aktualną podstawę programową; przyjrzałam się umiejętnościom, które powinno posiąść dziecko kończące przedszkole oraz zadaniom i roli nauczyciela wychowania przedszkolnego. Problematyka mojej pracy lokuje się w sposób szczególny w obszarze emocjonalnego rozwoju dzieci. Treści edukacji przyrodniczej były dla mnie punktem wyjścia zarówno do analizy teoretycznej zagadnienia wskazanego w temacie, jak też opracowania i realizacji projektu, a także jego ewaluacji. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich – Dzieci i zwierzęta. Zarys problematyki pracy zawiera trzy podrozdziały: Sylwetka rozwoju dziecka trzyletniego oraz Zabawa czynnikiem wzmacniającym pozytywne nastawienie trzylatków do zwierząt oraz rola i zadania nauczyciela wychowania przedszkolnego. W drugim rozdziale – Prezentacja projektu działań edukacyjnych dokonałam analizy pojęcia projektu, a następnie przeszłam do przedstawienia autorskiego projektu edukacyjnego - ,,Bliżej zwierząt’’. Zawarłam w nim cztery scenariusze, na których oparłam realizację projektu. Każdy z nich dotyczył zwierząt żyjących w innym środowisku: na wsi, w dżungli, na łące oraz w lesie. W rozdziale III – Ewaluacja projektu działań edukacyjnych omówiłam proces ewaluacji; jej funkcje i rolęw nauczaniu. Ponadto dokonałam ewaluacji autorskiego projektu edukacyjnego oraz autoewaluacji. Zawarłam spostrzeżenia dotyczące przebiegu zajęć oraz mojej osoby w roli nauczyciela. Do pracy dołączyłam również aneks – fotografie dzieci, tworzących dzieła plastyczne oraz przedstawienie teatrzyku kukiełkowego. Dzięki mojemu skrupulatnemu przygotowaniu się, radości czerpanej z pracy z dziećmi oraz współpracy z opiekunem praktyk mój projekt przebiegł pomyślnie. Jestem usatysfakcjonowana faktem, że za pomocą mojego projektu mogłam wzmocnić pozytywne nastawienie dzieci do świata zwierząt.

Tematem mojej pracy jest wzmacnianie pozytywnej samooceny u wychowanków Placówki Socjalizacyjnej ,,Skarbek” w Polkowicach. W opracowaniu wykorzystane zostały informacje na temat rozwoju człowieka, istoty samooceny, działalności placówki socjalizacyjnej oraz metod i form pracy. Wychowankowie placówki charakteryzują się niską samooceną, której przyczyną może być sytuacja w jakiej się znajdują, zdobyte wcześniej doświadczenia, osiągnięte sukcesy i porażki oraz opinia otoczenia. Część teoretyczna mojej pracy składa się z pięciu rozdziałów. Zawiera ona odniesienia do literatury z zakresu pedagogiki, psychologii i socjologii. Rozdział pierwszy obejmuje problematykę rozwoju człowieka w okresie dorastania. Zawiera on informacje dotyczące rozwoju fizycznego, związanego ze zmianami w wyglądzie zewnętrznym oraz dojrzewaniem płciowym u chłopców i dziewcząt. W rozdziale tym można znaleźć wiadomości o zmianach w zakresie czynności poznawczych, procesach informacyjnych, monitoringu kognitywnym, akomodacji i asymilacji informacji. Rozwój moralny przypadający na okres adolescencji podzielony jest na trzy poziomy. Pierwszy z nich określany jako konwencjonalny związany z opinią i aprobatą społeczeństwa, w drugim stadium ujawnia się dogłębny szacunek dla autorytetów. Dla okresu późnej młodzieńczości charakterystyczny jest trzeci poziom rozwoju moralnego zwany postkonwencjonalnym. Kolejne omówione obszary rozwoju to emocjonalny oraz społeczny. Rozdział drugi zawiera definicję samooceny wg Anny Brzezińskiej oraz Barbary Galas. Znajduje się tutaj opis samooceny stabilnej z podziałem na adekwatną i nieadekwatną, zaniżoną oraz zawyżoną. Scharakteryzowane zostały również funkcje samooceny oraz czynniki wpływające na jej kształtowanie. Uwzględniony jest także rozwój samooceny z rozbiciem na etapy jego kształtowania. W trzecim rozdziale przedstawiam charakterystykę placówki socjalizacyjnej opierając się na literaturze. Placówka zobrazowana jest pod kątem funkcji, zadań, form i metod pracy. Opisana została także kadra placówki i jej rola. Rozdział czwarty zawiera informacje dotyczące polkowickiej Placówki Socjalizacyjnej ,,Skarbek” uzyskane z dokumentacji oraz rozmów z pracownikami. W rozdziale piątym opisuję wybrane metody, za pomocą których planuję przeprowadzić cykl zajęć. Część projektowa pracy składa się z pięciu konspektów. Ich założeniem było wzmacnianie pozytywnej samooceny u siedmiorga adolescentów, mieszkających w placówce socjalizacyjnej. Wszystkie spotkania są szczegółowo opisane i zaplanowane. Wpływ przeprowadzonych zajęć na poprawę samooceny wychowanków oraz analiza projektu zawarte są w podsumowaniu.

Celem mojej pracy jest wsparcie dzieci z świetlicy środowiskowej w zakresie wzmocnienia prawidłowości mowy. Zainteresowałam się tym problemem, ponieważ dzieci mają trudności z prawidłową wymową, przez co ich wypowiedzi są nie zrozumiałe. W związku z powyższym przeanalizowałam rozwój dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Dokonałam analizy podstawowych pojęć z zakresu prawidłowego rozwoju mowy dziecka wskazując zarówno na zaburzenia jak i możliwości wspierania nieprawidłowości mowy. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej. Szczególnie wnikliwie przeanalizowałam działalność świetlicy środowiskowej ,, Bratnia Dłoń’’. Ponieważ wychowankowie wykazywali zaburzenia oraz nieprawidłowości w zakresie wymowy zaplanowałam projekt działań ukierunkowany na polepszenie, jakości wypowiedzi. Opierając się głównie na metodach wzmacniających prawidłową wymowę, zajęcia zrealizowałam w maju w roku 2018 na zajęciach dodatkowych, raz oraz dwa razy w tygodniu po 45 minut. Po przeprowadzeniu zajęć mogę stwierdzić, że u wychowanków: polepszyła się wymowa głoski ,,r’ oraz głosek szumiących i syczących, usprawnione zostały także narządy artykulacyjne oraz zmniejszyły się trudności w dostosowaniu odpowiedniego tempa oraz rytmu mowy. Problemy sprawiły zajęcia, na których dwójka wychowanków odmówiła uczestnictwa w zabawie ,, szumiąca rybka’’. Dużym utrudnieniem był również fakt, że podczas trwania zajęć wychowankowie byli proszenie na podwieczorek. Jednakże generalnie założone przeze mnie cele zostały zrealizowane. Mogę polecić taki cykl zajęć do realizacji w świetlicy szkolnej z grupą dzieci w wieku od 7 do 10 lat.

Celem mojej pracy jest wzmacnianie racjonalnego korzystania z social mediów u dzieci w młodszym wieku szkolnym, ukierunkowanym na grupę podopiecznych, uczęszczających do świetlicy środowiskowej ,,STER” w Bełchatowie. Problematyką zainteresowałam się podczas odbywania praktyk studenckich. Zauważyłam, że dzieci zaczynają mieć problem ze współdziałaniem. Swoje zainteresowania przenoszą w świat wirtualny. Poprzez to wychowankowie nie potrafią się ze sobą dobrze komunikować, współpracować przy rozwiązywaniu problemów, czy po prostu bawić się w wolnym czasie. Na początkowym etapie pracy, korzystając z literatury przedmiotu, przeanalizowałam przebieg rozwoju dziecka w młodszym wieku szkolnym, uwzględniając sferę fizyczną, poznawczą, emocjonalną, społeczną, moralną i osobowości. Następnie dokonałam analizy racjonalnego korzystania z mediów społecznościowych oraz płynących z nich zagrożeń, a także skupiłam się na dokładnym opisaniu czynników wzmacniających. W kolejnej części pracy opisałam warunki funkcjonowania świetlic środowiskowych w Polsce, ich prawne uwarunkowania, cele, zadania i funkcje oraz dokonałam szczegółowego opisu świetlicy środowiskowej ,,STER”. Przedstawiłam wychowanków placówki, do których kierowany jest projekt, uwzględniając ich poziom rozwojowy. Ostatnim etapem pracy jest projekt, składający się z pięciu zajęć, zakończony podsumowaniem. Jest to część, na którą poświęciłam najwięcej czasu, dobierając odpowiednie metody i formy do poziomu rozwojowego wychowanków. Uważam, że przygotowany przeze mnie cykl zajęć zawiera ciekawe propozycje zabaw i działań, które pomogą wzmocnić racjonalne korzystanie z social mediów dzieci w młodszym wieku szkolnym.