W mojej pracy zajęłam się zagadnieniem komunikacji alternatywnej i wspomagającej (AAC) oraz jej wykorzystania w pracy z dziećmi z niepełnosprawnością intelektualną. Biorąc pod uwagę jak wiele jest nieporozumień i trudności w prowadzeniu terapii dzieci z wykorzystaniem AAC, uznałam, że jest to temat warty zgłębienia. Swoje badania zawęziłam do obszaru szkoły. W pierwszym rozdziale skupiam się nad charakterystyką dziecka z niepełnosprawnością intelektualną. W świetle literatury przedmiotu przedstawiłam ujęcie definicyjne niepełnosprawności intelektualnej, etiologię i najnowsze klasyfikacje, omówiłam rozwój dziecka niepełnosprawnego, ze szczególnym uwzględnieniem kompetencji komunikacyjnych oraz przedstawiłam podstawowe informacje na temat szkolnictwa uczniów z niepełnosprawnością intelektualną. Drugi rozdział skupia się na omówieniu roli mowy, języka i komunikacji w życiu człowieka oraz omówienia komunikacji alternatywnej i wspomagającej AAC. Przedstawiłam najważniejsze pojęcia, najczęściej wykorzystywane symbole, pomoce komunikacyjne, zestawy i systemy AAC. Omówiłam także kwestie dotyczące diagnozy i prowadzenia terapii dzieci z problemami mowy. Badania przedstawione w czwartym rozdziale pracy zostały przeprowadzone w placówce, w której większość dzieci stanowią uczniowie niemówiący, a która w założeniach swojej pracy wymienia koncentrowanie się na rozwijaniu kompetencji komunikacyjnych wśród dzieci z niepełnosprawnością intelektualną, z wykorzystaniem wspierających i alternatywnych form komunikacji. Badania zostały przeprowadzone za pomocą obserwacji grup dzieci podczas pobytu w placówce oraz wywiadów z pracownikami szkoły. Wnioski z przeprowadzonych badań zostały przedstawione w podsumowaniu.

Celem mojej pracy jest wykorzystanie alternatywnych pomocy edukacyjnych, które dają wiele możliwości oraz pozwalają na powtórne wykorzystanie materiałów, aby wesprzeć dzieci w wieku 6-12 lat i rozwijać ich kreatywność oraz twórcze myślenie w świetlicy środowiskowej. Pozwala to ograniczyć wydatki tej instytucji, a także rozwinąć wszelkie umiejętności twórcze, przez co nauka jest o wiele łatwiejsza i przyjemniejsza dla uczestników zajęć. U dzieci rozwijane są relacje społeczne i umiejętności kreatywnego myślenia, a praca w grupie pozwala rozwinąć relacje między rówieśnikami. W związku z tym przeanalizowałam rozwój dziecka w tym okresie życia. Dokonałam także analizy podstawowych pojęć, wskazując zarówno na deficyty jak i możliwości kompensacji. Opisałam najważniejsze kwestie związane z funkcjonowaniem świetlicy środowiskowej Caritas w Świdnicy. Ponieważ wychowankowie wykazywali nieumiejętność twórczego myślenia i brak pomysłowości, oparłam się na metodach zabawowych, które umożliwiały realizację konkretnych zadań polegających na tworzeniu alternatywnych pomocy edukacyjnych. Do tego celu wykorzystałam różne techniki plastyczne. Zajęcia zrealizowałam na piciu spotkaniach, w pierwszej połowie maja 2016 roku. Problemy sprawiły zajęcia grupowe i podział dzieci w zespoły, jednakże założone cele zostały zrealizowane. Przeprowadzony przeze mnie cykl zajęć umożliwia podejmowania samodzielnych decyzji w oparciu o zdanie innych uczestników zespołu oraz kształtuje umiejętności osiągania kompromisów. Poprzez twórczą zabawę, dzieci wykazują się pomysłowości, twórczym myśleniem oraz pobudzają wyobraźnię, dlatego ważne jest, aby wprowadzać jak najbardziej kreatywne formy pracy, oraz umożliwić podopiecznym warunki i atrybuty, aby mogli kształtować umiejętności twórcze. Uważam, że wykorzystywanie alternatywnych pomocy edukacyjnych daje wychowankom świetlicy środowiskowej takie możliwości, a także pozwala na rozwój oraz osiągnięcie indywidualnych korzyści.

Praca ma charakter projektowy, a jej struktura składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, zakończenia, bibliografii i netografii. Pierwszy rozdział jest teoretyczny i został napisany w oparciu o literaturę. Obejmuje analizę dostępnych tekstów dotyczących literatury dziecięcej, świadomości kulturowej oraz edukacji kulturowej. W podrozdziale pierwszym opisałam znaczenie literatury dziecięcej dla rozwoju dziecka. Określiłam również jej definicję oraz funkcje jakie pełni wobec młodego człowieka. W drugim podrozdziale szczególną uwagę poświęciłam wyjaśnieniu pojęcia świadomości kulturowej oraz przedstawieniu jak kształtuje się ona u dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Zwróciłam przy tym uwagę na wpływ rodziny, środowiska lokalnego oraz szkoły na jej rozwój. W trzeciej części pierwszego rozdziału przedstawiłam specyfikę edukacji kulturowej w szkole podstawowej. Opisałam trudności, z którymi mierzy się we współczesnych realiach edukacja kulturowa. Rozdział drugi stanowi prezentację projektu edukacyjnego pt. “Afryka - kontynent wielu kultur”. W pierwszym podrozdziale tej części pracy umieściłam cele i założenia projektu. Zaprezentowałam w nim również model komunikacyjny, na podstawie którego opracowałam scenariusze zajęć, których cele oraz założenia projektu związane są z tematem mojej pracy licencjackiej. W tej części pracy przedstawiłam również metody oraz strategie pracy w oparciu o literaturę metodyczną. W drugim podrozdziale umieściłam trzy scenariusze, na podstawie których zrealizowałam zajęcia w szkole podstawowej podczas praktyki ciągłej. Znajdują się w nim kolejno scenariusze pt. “Codzienność dzieci w Etiopii”, “W świecie Szilluków” oraz “Czy stereotypy krzywdzą Afrykę?”. W tej części pracy, charakteryzuję również placówkę, w której odbyłam praktykę pedagogiczną oraz grupę, z którą przeprowadziłam zajęcia w ramach mojego projektu edukacyjnego. W rozdziale trzecim realizuję ewaluację projektu edukacyjnego. W pierwszym podrozdziale piszę czym jest ewaluacja w ujęciu teoretycznym i jakie ma znaczenie w pracy nauczyciela. Charakteryzuję w nim również nauczyciela będącego refleksyjnym praktykiem. Drugi podrozdział jest autoewaluacją moich działań edukacyjnych. Skupiam się w nim przede wszystkim na przebiegu zajęć w odniesieniu do założonych celów. Stosując podejście refleksyjnego praktyka, zamieszczam w nim refleksje nad własnym działaniem i na tej podstawie formułuję pewne wnioski. W podsumowaniu zawarte zostały najważniejsze wnioski dotyczące pracy oraz przemyślenia z przeprowadzonego projektu.

Tematem niniejszej pracy o charakterze projektowym jest „Wykorzystanie literatury dziecięcej we wspieraniu aktywności twórczej dzieci na zajęciach w przedszkolu”. Składa się ona ze wstępu, trzech rozdziałów, zakończenia oraz bibliografii. Rozdział pierwszy zawiera teoretyczne wprowadzenie do problematyki pracy w oparciu o literaturę przedmiotu. Przybliżone zostaje w nim pojęcie aktywności twórczej oraz literatury dziecięcej, a także charakterystyka dziecka w wieku przedszkolnym oraz metod wyzwalających dziecięcą aktywność twórczą, szczególnie metody dramy i biblioterapii. Rozdział drugi przedstawia autorski projekt działań edukacyjnych „Jestem twórczy” wraz z opisem jego założeń, celów oraz procedur ich osiągania. W tym rozdziale przybliżona zostaje także sylwetka refleksyjnego praktyka oraz kluczowe założenia konstruktywizmu, które stały się istotne podczas realizacji projektu. Zawiera on również odniesienie do obecnej sytuacji związanej z pandemią wirusa COVID-19 oraz kontekst sytuacyjny własnych działań edukacyjnych. Rozdział trzeci skoncentrowany jest wokół ewaluacji. Przybliżona zostaje w nim jej istota i znaczenie w pracy nauczyciela. Pod koniec tego rozdziału zawarta została autoewaluacja własnych działań edukacyjnych oparta na refleksyjnej analizie własnej osoby oraz podjętych działań. Zakończenie stanowi podsumowanie całej pracy. Uwaga w nim skupiona jest na kompetencjach, które powinien posiadać nauczyciel, a także na określeniu, czy zamierzone cele zostały osiągnięte. Niniejsza praca pokazuje, że aktywność twórcza może być rozwijana poprzez wykorzystanie literatury dziecięcej.

Swoją pracę rozpoczęłam od ukazania sylwetki rozwojowej dziecka w wieku pięciu lat. Opisując poszczególne sfery rozwoju odnosiłam się do wybranej przeze mnie literatury naukowej. W drugim rozdziale opisałam podstawowe pojęcia dotyczące mediów oraz wskazałam jakie możliwości i zagrożenia niosą one za sobą. W podrozdziale o roli nauczyciela wymieniłam najważniejsze zadania, które obecnie powinien realizować pedagog. Zanim przystąpiłam do tworzenia scenariuszy zajęć musiałam przybliżyć sobie założenia autorskiego projektu edukacyjnego na podstawie wybranej literatury naukowej. Moim celem przy tworzeniu scenariuszy było wykorzystanie mediów jako pomocy edukacyjnych. Przebieg przeprowadzonych zajęć szczegółowo opisałam w rozdziale o ewaluacji oraz dokonałam autoewaluacji mojego projektu.

Tematem mojej pracy jest „Wykorzystanie mediów w procesie stymulowania rozwoju poznawczego ucznia w wieku wczesnoszkolnym”. Tak jak już nadmieniłam we wstępie, wybrałam owy temat, gdyż jestem ciekawa w jakim stopniu media ogólnodostępne wpływają na życie i rozwój dziecka. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich jest analizą zagadnienia wskazanego w temacie pracy. W rozdziale pierwszym omawiam problematykę pracy. W głównej mierze skupiłam się na szczegółowym opisie istoty i znaczenia mediów. Pisząc, opierałam się o własne doświadczenia a także powoływałam się na stanowiska wielu autorów, którzy w swoich dziełach odnosili się do tematyki mediów. Rozdział pierwszy przedstawia również opis pozytywnych jak i negatywnych aspektów social mediów. Kładę nacisk na to, aby podkreślić, iż nie możemy utożsamiać telewizji, Internetu bądź prasy jedynie z korzystnym wpływem. W jednym z podrozdziałów uwzględniłam teoretyczny zarys, w którym odnoszę się do rozwoju sfery poznawczej. Powołuję się w nim na koncepcję Jean’a Piageta, w której autor wspomina o czterech głównych etapach rozwoju człowieka. Jednakże ja skupiłam się wyłącznie na jednym z nich, a mianowicie na etapie II, który dotyczy dziecka wczesnoszkolnego. Rozdział drugi tworzy projekt własnych działań edukacyjnych. Rozpoczynając rozważania na temat mojego projektu edukacyjnego, początkowo definiowałam słowo projekt po to, aby wprowadzić czytelnika do poruszanego przeze mnie zagadnienia. Następnie przybliżyłam termin jakim jest „metoda projektów”. Po teoretycznej analizie, rozpoczęłam przenikliwie opisywać założenia mojego autorskiego projektu. Realizowane przeze mnie zajęcia, były oparte o scenariusze, które wykonałam na wzór autorskiego projektu edukacyjnego Anny Wiciak „Potrafimy oceniać się sami”. W moich scenariuszach posłużyłam się metodami kształcenia bazując na typologii według Wincentego Okonia. Projekt moich działań edukacyjnych powstał, gdyż zaobserwowałam wśród dzieci spośród mojego otoczenia potężne zainteresowanie względem wszelakich środków masowej komunikacji. Jako główny cel przeprowadzenia działań edukacyjnych ustanowiłam sobie podnoszenie świadomości dzieci w zakresie zarówno doboru jak i odbioru programów radiowych, telewizyjnych itp. W skład trzeciego rozdziału wchodzi ewaluacja. Tak jak w wcześniejszych rozdziałach, początkowo skupiłam się na istocie i znaczeniu pojęcia „ewaluacja”. Powołałam się na stanowiska kilku autorów, którzy w sposób rzetelny tłumaczą czym jest i do czego służy nauczycielowi ewaluacja. Zawarłam w nim najistotniejsze dane. Między innymi są to: szczegółowy opis placówki oraz programów w jakich bierze udział, szeroka gama dodatkowych zajęć, zawody w jakich dzieci mają okazję uczestniczyć. Zajęcia zostały zrealizowane w oparciu o cztery autorsko opracowane scenariusze. Odnosiły się do szeroko rozumianego pojęcia „mass media”. W kontekście sytuacyjnym również zawarłam swoje osobiste odczucia, związane z uczestnictwem w różnorodnych zaję

Praca licencjacka pt. Wykorzystanie metod coachingowych w poradnictwie kariery. Projekt warsztatów dla doradców składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym rozdziale pt. Poradnictwo kariery - istota i znaczenie we współczesnym świecie omawiam szerokorozumiane poradnictwo oraz pojęcia, które są z nim związane. Ze względu na rodzaj przeżywanych problemów w różnych obszarach życia w poradnictwie wyróżnia się: poradnictwo rodzinne i małżeńskie, poradnictwo wychowawcze oraz poradnictwo kariery. Moja praca koncentruje się w szczególności na poradnictwie kariery. Zatem pierwszy rozdział pracy składa się definicji poradnictwa oraz jego rodzajów, ukazane zostały różnice ewolucyjne pomiędzy poradnictwem zawodowym a poradnictwem kariery. Pierwszy rozdział zawiera również wybrane koncepcje wyboru zawodu i rozwoju zawodowego, rozpoczynając od torii cechy i czynnika Parsonsa, aż po współczesne teorie. Przedstawiłam również metody, techniki oraz narzędzia stosowane w poradnictwie, a także opisałam instytucjonalne formy poradnictwa, w których uzyskamy porady od doradców. Odpowiedziałam na pytanie kim jest doradca zawodowym, przedstawiłam modele doradców oraz ukazałam ich zadania. Rozdział II pt. Możliwości wykorzystania metod coachingowych w poradnictwie kariery zawiera opis definicji coachingu oraz jego rodzaje, a także zasady. W tej części przedstawiam sylwetkę coacha jego zadania, a także metody, techniki i narzędzia jakimi posługuje się w swojej pracy. Na końcu tego rozdziału przedstawiłam tabelkę, w której porównałam ze sobą poradnictwo kariery oraz coaching kariery w celu znalezienia elementów podobnych oraz rozgraniczenia różnic. W ostatnim rozdziale pt. Wykorzystanie metod coachingu w poradnictwie kariery – autorski projekt warsztatów dla doradców prezentuję swój autorski warsztat. Warsztat poprzedzają pierwsza część tego rozdziału, czyli podstawy metodyki projektowania szkoleń. W tej części zdefiniowałam pojęcia takie jak warsztat, szkolenie oraz trening. Wymieniłam rodzaje szkoleń, przedstawiłam zastosowanie cyklu Kolba w projektowaniu warsztatów. Opisałam, czym jest grupa oraz jaka jest jej dynamika, a także przedstawiłam metody, które wykorzystałam w swoim autorskim warsztacie. Warsztat przygotowałam dla szkolnych doradców zawodowych, którzy pracują z uczniami szkół średnich. Głównym jego celem jest wzrost kompetencji doradców zawodowych w zakresie wykorzystania metod coachingowych. Po szkoleniu uczestnicy będą znali definicję coachingu oraz wybrane narzędzia coachingowe. Nabędą umiejętność odróżniania poradnictwa kariery od coachingu kariery, a także nauczą się wykorzystywać w swojej pracy m.in. model GROW, technikę mind mapping oraz narzędzia koło życia, mapę celów i marzeń, a także analizę SWOT. Dzięki uczestnictwu w warsztatach doradcy przedstawią swój stosunek do użyteczności narzędzi coachingowych oraz przedstawią swoją postawę względem tego, czy coaching jest procesem wspierania w osiągnięciu celu. Główną korzyścią po ukończe

Praca licencjacka nosi tytuł "Coaching jako metoda rozwijania kompetencji menadżerskich-projekt warsztatów dla doradców personalnych". Coaching traktowany jest jako interaktywny proces rozwoju wykorzystywany wobec pojedynczych jednostek, ale też organizacji w celu polepszenia efektów działania, przyspieszenia tempa rozwoju, jak również osiągania celu. W obrębie nawiązanej współpracy pomiędzy coachem a klientem uzyskuje się oczekiwane rezultaty. Jest to możliwe pod warunkiem efektywnego obopólnego działania ukierunkowanego na ściśle określony cel. Tematem niniejszej pracy jest wykorzystanie metod coachingowych w zarządzaniu czasem – projekt warsztatów dla menedżerów. Decyzję o podjęciu problematyki dotyczącej stosowania coachingu w zarządzaniu czasem podjęłam z dwóch zasadniczych powodów. Pierwszy z nich integralnie wiąże się z potrzebą zaznajomienia się z tym zagadnieniem z racji studiowanego kierunku, a jednocześnie z chęcią poszerzenia wiedzy w tym obszarze w związku ze swoimi planami zawodowymi. Drugi natomiast wynika z tego, iż jest to temat ważny społecznie. Otóż coraz częściej obserwuje się, że jednostki ludzkie mają problem z efektywnym zarządzaniem czasem. Celem pracy jest przeanalizowanie zagadnienia dotyczącego wykorzystania metod coachingowych w zarządzaniu czasem oraz stworzenie projektu warsztatów dla menedżerów.

Swoją pracę poświęciłam zagadnieniu jakim jest autyzm, a dokładnie metodom dyrektywnym i niedyrektywnym w rehabilitacji osób z autyzmem. Powyższym zaburzeniem rozwojowym interesuję się od dwóch lat. Autyzm jest zaburzeniem coraz częściej występującym w populacji, stąd należy mu się szczególna uwaga. W pierwszym rozdziale skupiłam się na opisaniu autyzmu z perspektywy naukowej. Skupiłam się na definicjach, etiologii, diagnozie, klasyfikacji i typologii autyzmu. Opisałam ponadto funkcjonowanie psychospołeczne osób z autyzmem. Drugi rozdział poświęciłam terapiom dyrektywnym i niedyrektywnym. Scharakteryzowałam terapię behawioralną, holding, metodę opcji, floor time, RDI, GPS i terapię więzi i dialogu Hanny Olechnowicz. Na koniec opisałam również model TEACCH jako holistyczne ujęcie podejścia do rehabilitacji i edukacji osób z autyzmem. Trzeci zaś rozdział poświęciłam na zaprezentowanie doświadczeń własnych, które zdobyłam będąc wolontariuszką chłopca z autyzmem prowadzonego terapią niedyrektywną. Ponadto skupiłam się na owej niedyrektywności i jej podłożu naukowym, gdyż metody rehabilitacji oparte na terapiach niedyrektywnych są głównym przedmiotem moich zainteresowań naukowych.

Tematem niniejszej pracy dyplomowej jest wykorzystanie metod i technik plastycznych w pracy z dziećmi w młodszym wieku szkolnym w świetlicy środowiskowej. Praca składa się z trzech części. W części pierwszej - teoretycznej dokonano: opisu rozwoju dziecka w młodszym wieku szkolnym; zdefiniowania pojęcia twórczości oraz ukazania jej w kilku aspektach. Szczególnie opisana została twórczość plastyczna, tym samym wybrane metody i techniki plastyczne. W kilku wymiarach opisano także świetlicę środowiskową. Część druga pracy to założenia metodologiczne. W części trzeciej dokonano analizy wyników badań.

Moja praca jest zgłębienie tematu poprawnej i skutecznej komunikacji w związkach intymnych. W szczególności koncentruję się na koncepcji Nonviolent Communication, zwaną także Porozumieniem Bez Przemocy. Opisuję też współczesne związki intymne i ukazuje jak na nie wpływa epoka ponowoczesna, w której żyjemy. Praca ta składa się z czterech rozdziałów. Rozdział pierwszy pt. "Komunikacja oparta na Porozumieniu Bez Przemocy" prezentuje istotę komunikacji oraz koncepcję Marshalla Rosenberga. W tym rozdziale przedstawiam najważniejsze założenia oraz metodę generowania i odbierania komunikatu w sposób empatyczny i nakierowany na potrzeby. Pokazuję możliwości wykorzystania tej metody w różnych związkach, jednak najbardziej skupiam się na związkach intymnych. Drugi rozdział pt. "Skuteczna komunikacja w związkach interpersonalnych" poświęcony jest współczesnym związkom intymnym oraz komunikacji kobiet i mężczyzn. Ukazuje w nim różnice w sposobie komunikowania się tych dwóch płci, przedstawiam bariery komunikacyjne oraz sposoby ich pokonywania. Rozdział trzeci pt. "Podstawy metodyki projektowania i prowadzenia pracy z grupą" omawia, czym jest warsztat, szkolenie i treningi. Wymieniam w nim rozdaje szkoleń, wyjaśniam kim jest trener i jakie powinien mieć predyspozycje oraz przedstawiam model uczenia się opracowany przez Davida Kolba, na podstawie którego zbudowałam swój warsztat. Ostatni rozdział mojej pracy pt. "Warsztat: Partnerstwo przez dialog- jak tworzyć związki interpersonalne oparte na Porozumieniu Bez Przemocy" to prezentacja projektu warsztatu mojego autorstwa, adresowanego do osób będących w związku intymnym i chcących rozwijać swoje umiejętności komunikacji interpersonalnej opierającej się na empatii, miłości i zrozumieniu.

We współczesnym świecie, ludzie w ciągłym pośpiechu, zmęczeni codziennymi obowiązkami, zapominają o rozmawianiu ze sobą, o wyrażaniu troski i empatii. Dorośli nie poświęcają czasu dzieciom, nie słuchają ich, nie prowadzą długich rozmów, a relacje są często powierzchowne, lub – co najgorsze – oparte na ciągłym ocenianiu, złości niechęci i agresji. Istnieje ogromny zbiór literatury, który przybliża zagadnienie komunikacji międzyludzkiej. Jest ona dostępna i rozpowszechniona. Wiele ciekawych artykułów odnośnie powyższego zagadnienia można znaleźć także w Internecie. W bibliotekach i księgarniach półki uginają się od poradników, które uczą umiejętności wyrażania siebie w komunikacji z drugą osobą oraz poprawnego przekazu informacji. Spośród wielu pozycji szczególnie zainteresowała mnie koncepcja Porozumienia Bez Przemocy. Propozycja, której autorem jest Marshall B. Rosenberg, polega na tworzeniu empatycznej wypowiedzi, w której nie przejawia się ani ocena ani agresja, ani osąd. Jest to uzewnętrznienie własnych odczuć, próśb oraz potrzeb w sposób życzliwy wobec drugiego człowieka, a także empatyczne przyjęcie odczuć, próśb oraz potrzeb rozmówcy. Model PBP uczy w jaki sposób poprowadzić rozmowę, aby osoba uczestnicząca w niej czuła się wysłuchana i zrozumiana. Ta metoda ma na celu wydobycie z człowieka głęboko skrytej empatii oraz otwarcia się na innych ludzi za pomocą języka serca, czyli języka żyrafy, polegającym na wypowiedziach bez oceny, osądu i agresji, a unikaniu języka szakala, który polega na ciągłym etykietowaniu, ocenianiu oraz agresji. Wprawdzie głównym bodźcem do jej stworzenia było zjawisko prześladowań ludzi odmiennych ras oraz tworzenie przez ludność wypowiedzi pełnych agresji, osądów, ocen, które codziennie padały z ich ust, ale okazuje się ona przydatna także do budowania pozytywnych relacji między rodzicem a dzieckiem. Dlatego też celem mojej pracy jest opisanie i przedstawienie metody Porozumienia Bez Przemocy oraz próba jej przełożenia na warsztat, który skonstruowałam z myślą o rodzicach, lub przyszłych rodzicach, a także o nauczycielach, wychowawcach, którzy na co dzień pracują z dziećmi. Moja praca opisuje zjawisko interakcji między dorosłym a dzieckiem. Ukazuję szereg barier, które uniemożliwiają skuteczną komunikacje, a także wile sposobów, które wspomagają jej prawidłowy przebieg. Niniejsza praca składa się z trzech rozdziałów. Rozdział I pt. Skuteczna komunikacja między rodzicem i dzieckiem przedstawia sposoby definiowania komunikacji na przestrzeni lat, typy oraz jej funkcje, modele, które ukazują proces komunikacji międzyludzkiej, warunki sprzyjające prawidłowemu porozumiewaniu się, a także bariery uniemożliwiające prawidłowy przebieg komunikacji. W rozdziale II pt. Porozumiewanie Bez Przemocy przedstawiam istotę i autora koncepcji, którą stworzył Marshall B. Rosenberg. Opisuję samą metodę oraz czynniki, które wpłynęły na jej powstanie. Prezentuję model 4 kroków dotyczący prawidłowego przebiegu wypowiedzi, opierającej s

Temat niniejszej pracy to "Wykorzystanie metody projektów na zajęciach w klasie III", w której przedstawiam problematykę mieszcząca się w obszarze edukacji regionalnej. Celem, pracy jest pokazanie możliwości pracy metodą projektów, oraz poszerzenie wiedzy uczniów z zakresu edukacji regionalnej. Metoda pracy w małych grupach, praca indywidualna, praca terenowa, elementy metody projektów, są to metody i techniki wykorzystane w mojej pracy. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich jest teoretyczny zawierający trzy podrozdziały, w których zawarty został proces rozwoju dziecka w wieku wczesnoszkolnym, rola nauczyciela w edukacji oraz przybliżenie metody projektów jako sposobu realizacji zajęć. Rozdział drugi prezentuje cele i założenia projektu, sam projekt oraz kontekst sytuacyjny przeprowadzonych działań. W rozdziale trzecim dokonujemy oceny i analizy wykonanego projektu oraz wyciągamy wnioski na przyszłość.

Temat pracy odnosi się do integracji wiedzy uczniów oraz do metody projektów jako formy osiągnięcia tego celu na etapie edukacji wczesnoszkolnej. Zagadnienie te wiąże się z konstruktywistyczną teorią nauczania, która postrzega ucznia jako aktywnego uczestnika procesu edukacyjnego. Problematyka pracy mieści się w obszarze edukacji społecznej, jak również odnosi się do rozwoju poznawczego, społeczno – moralnego oraz emocjonalnego dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Jej celem jest wyczerpujące i możliwie wielostronne ukazanie metody projektów jako efektywnej i aktywizującej formy nauczania, jaką jest integracja wiedzy. Podstawą jej przygotowania były wnikliwe i wszechstronne studia literatury pedagogicznej oraz metodycznej. W oparciu o zdobytą wiedzę, przygotowany został autorski projekt edukacyjny bazujący na założeniach i strukturze zajęć metody projektów. Następnie została dokonana ewaluacja projektu. Praca składa się ze wstępu, trzech rozdziałów oraz zakończenia. We wstępie określona została problematyka zależności między wykorzystaniem metody projektów a integracją wiedzy uczniów; obszar edukacyjny, w której się mieści; aspekt rozwoju dziecka, do której się odnosi; został nakreślony ogólny zarys sytuacji problemowej oraz wyznaczony cel pracy. Rozdział pierwszy poświęcony został opisaniu konstruktywistycznej teorii nauczania i jej celu, jakim jest integracja wiedzy, koncepcji metody projektów z uwzględnieniem jej celów, założeń, etapów, ogólnych cech, roli nauczyciela i ucznia oraz scharakteryzowaniu sylwetki rozwojowej dziecka w młodszym wieku szkolnym. Rozdział drugi dotyczy autorskiego projektu działań edukacyjnych. Przedstawione zostały w nim cele i założenia przedsięwzięcia, struktura zajęć według przyjętego modelu metody projektów oraz zaplanowane strategie dydaktyczne. Ta część zawiera również scenariusze dwóch projektów opartych na założeniach metody projektów oraz kontekst działań edukacyjnych, który obejmuje miejsce i czas realizowanego projektu, charakterystykę uczestników edukacji oraz placówki. Ewaluacja zrealizowanego projektu działań edukacyjnych stanowi ostatni rozdział pracy. Uwzględniona została w nim część teoretyczna ewaluacji, czym jest, jakie są jej etapy, rodzaje, strategie i metody oraz strona praktyczna, która zawiera refleksyjną analizę projektu i działań edukacyjnych, czyli autoewaluację. Zakończenie zawiera posumowanie pracy, przebieg jej pisania oraz obserwacje i refleksje obszarów koniecznej zmiany.

Praca ma charakter projektowy i składa się ze wstępu, trzech rozdziałów, zakończenia oraz bibliografii. Pierwszy rozdział zawiera wyjaśnienie teoretycznych zagadnień. Powstał w oparciu o literaturę przedmiotową. Składa się z trzech podrozdziałów. Pierwszy charakteryzuje rozwój poznawczy dziecka w wieku wczesnoszkolnym. Drugi skupia się czynnikach niezbędnych do opanowania znajomości zasad ortograficznych oraz interpunkcyjnych. Przybliża cel oraz istotę gramatyki i ortografii jako obszaru edukacji polonistycznej. Ponadto, wyznacza zasady którymi powinien kierować się nauczyciel uprzystępniając trudne dla uczniów treści. W trzecim podrozdziale zostały scharakteryzowane multimedia. A dokładniej ich funkcje, właściwości, oraz opis tych, które najczęściej spotykane są w szkołach. W pierwszym podrozdziale części drugiej przybliżone są cele projektu działa edukacyjnych. Ponadto opisane są zasady teorii konstruktywistycznej, które odchodzą od tradycyjnego podejścia do nauczania. Drugi podrozdział zawiera projekt „Nie taka nudna ortografia i interpunkcja”, w którym przedstawione są koncepcje zajęć zawarte w czterech scenariuszach. Mają one charakter ogólny, więc mogą być przeprowadzane w różnych placówkach zaopatrzonych w sprzęt multimedialny. Ostatnim elementem jest kontekst sytuacyjny podjętych działań edukacyjnych, a więc opis placówki, w której zrealizowany został projekt. Zagadnienia trzeciego rozdziału dotyczą ewaluacji. Zawarte są w dwóch podrozdziałach. W pierwszym ukazane są teoretyczne zagadnienia, a dokładniej definicja, etapy, oraz rodzaje ewaluacji. Ponadto, opisana została rola ewaluacji w pracy nauczyciela bazującego na teorii refleksyjnego praktyka oraz rola krytycznego przyjaciela. Drugi podrozdział zawiera opis przebiegu zajęć projektu działań edukacyjnych wraz z refleksją nad własnym działaniem.

Głównym celem niniejszej pracy dyplomowej jest analiza skutków terapii z wykorzystaniem muzyki, w grupie dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Opracowanie składa się ze wstępu oraz czterech rozdziałów. W rozdziale pierwszym omówiono charakterystykę uczniów o specjalnych potrzebach. W rozdziale tym opisano między innymi zaburzenia rozwojowe, przedstawiono charakterystykę potrzeb tych uczniów oraz dokonano przeglądu systemu kształcenia dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Poruszono również temat roli i funkcji placówek integracyjnych. Natomiast w rozdziale drugim opisano rolę muzyki w rozwoju dziecka ze specjalnymi potrzebami. Przeanalizowano również społeczno wychowawczy aspekt muzyki oraz jej znaczenia dla rozwoju dziecka. Zdefiniowano muzykoterapię, pod kątem rodzaju stosowanej muzyki, podstawowych technik oraz organizacji procesu muzykoterapeutycznego. W rozdziale trzecim przedstawiono strategię i sposób przeprowadzenia badań własnych. Sporządzono problemy badawcze oraz dokonano wyboru i charakterystyki metod badawczych. Z kolei w rozdziale czwartym dokonano analizy wyników badań własnych. W tej części została przedstawiona charakterystyka badanych osób. Omówiono również proces przebiegu zajęć z wykorzystaniem muzyki, zwrócono również uwagę na cele oraz ich efekty, którym poświęcono najwięcej uwagi. Podstawę wszelkich rozstrzygnięć i rozważań stanowiła obserwacja przebiegu terapii oraz wywiad z terapeutką Centrum Terapii i Wspomagania Rozwoju w Polkowicach.