W niniejszej pracy zbadano wielopokoleniowe zmiany w metodach i treściach wychowania w środowisku rodzinnym autorki. W przeprowadzonych badaniach wzięło udział pięciu respondentów reprezentujących trzy pokolenia. Praca składa się z czterech części, w pierwszej z nich autorka opisała teoretyczne aspekty związane z problematyką rodziny i wychowania. Następna część stanowi opis metodologii badawczej. Kolejny fragment pracy skupia się wokół rysu historii rodziny odtworzonego na podstawie przeprowadzonych wywiadów. Przedstawione są również opinie i wspomnienia respondentów. Na końcu niniejszej pracy autorka zamieściła odpowiedzi na pytania badawcze oraz wnioski wypływające z przeprowadzonych badań.

Współcześnie na szeroką skalę rozpowszechnia się zjawisko rozwodów, tymczasowej separacji, samotnego macierzyństwa, samotnego ojcostwa, kohabitacji, a także rekonstrukcji związku. Owe przemiany zachodzące w obrębie rodziny współczesnej, sięgają rangi problemu cywilizacyjnego, stanowią wręcz poważne zagrożenie. Młode pokolenie reflektuje alternatywną formę związku niezalegalizowanego prawnie, to znaczy bez zobowiązań, wyrzeczeń czy ponoszenia odpowiedzialności za drugiego człowieka. Niewątpliwie instytucja małżeństwa nie stanowi już najwyższej wartości. Współmałżonkowie zaabsorbowani postępowaniem rozwodowym, przejęciem opieki nad małoletnim potomstwem, częstotliwością utrzymywanych kontaktów bądź podziałem dóbr materialnych, częstokroć zaniedbują swoje obowiązki, rodzicielskie powinności, powierzone role oraz pełnione funkcje. W rezultacie występuje deprywacja wewnętrznych potrzeb dziecka czy też deprywacja emocjonalna. Dorośli nie zdają sobie sprawy z tego, że ekspresja pozytywnych uczuć i emocji, wzajemne umiłowanie, okazywanie troski, wsparcia oraz zainteresowania, zacieśnia więzi wewnątrzrodzinne, jak również umacnia łączące ich relacje. Czas spędzany w ciepłym, rodzinnym gronie integruje członków, natomiast wymiana osobistych doświadczeń, przemyśleń oraz spostrzeżeń sprzyja komunikacji interpersonalnej. Dzieci są zaniepokojone dysharmonią w parze małżeńskiej, utrzymującą się podminowaną atmosferą życia rodzinnego, zaciekłymi kłótniami, przeżywanymi konfliktami oraz frasunkami. Martwią się poróżnieniem rodziców, wrogim nastawieniem i oddaleniem. Następuje utrata poczucia stabilizacji psychicznej, a wraz z nią bezpieczeństwa fizycznego. Emocjonalny bądź prawny rozwód rodziców diametralnie przeobraża wewnętrzną strukturę rodziny, standard oraz styl życia, co więcej przeorganizowuje jej dotychczasowy tryb funkcjonowania, pogarsza warunki bytu, relacje międzypokoleniowe, a także rozluźnia więzy. Dorosłe dzieci rozwiedzionych rodziców opieszale ujawniają tragiczne wydarzenia z przeszłości, sięgające okresu ich dzieciństwa. Nierzadko wręcz wypierają je z podświadomości. Zmagają się z niskim poczuciem wartości, pewności siebie, wiary we własne siły i możliwości. Są wycofane, zdystansowane i nieufne; niechętnie się otwierają, zwierzają, utrzymują poufałe relacje bądź nawiązują interakcje. Dzieci rozwodników uporczywie wzbraniają się przed powieleniem błędów swoich rodziców oraz starają się uniknąć podobnego losu. Domagają się autonomii, suwerenności, możliwości samostanowienia i samorealizacji. Doskwiera im samotność, odtrącenie, awersja, co gorsza, borykają się z syndromem dorosłego dziecka rozwiedzionych rodziców. Rodzinna sytuacja, jak również wzajemne stosunki kształtują dziecięcą percepcję małżeństwa oraz projekcję ogniska domowego. Dzieci dźwigają brzemię rozwodu idealizowanych rodziców. W wiodącym samodzielnym, dorosłym życiu, nieustannie borykają się z licznymi zawiłościami i komplikacjami, niwelują napotkane trudności czy przeciwności

Zarówno w modelu mężczyzny, jak i w modelu kobiety, zaszła w minionym wieku znacząca przemiana. Przeobrażenie to nadal trwa. Wciąż jednak mówi się o dwóch przeciwstawnych sobie paradygmatach męskości – tradycyjnym i nowym. Współczesna kultura popularna pokazuje mężczyzn w kontekście kryzysu męskości. Nowy paradygmat mężczyzny, popularny model nowego mężczyzny, pozbawiony tradycyjnie pojmowanych męskich wyznaczników i cech go konstytuujących, spowodował pojawienie się nowych, nieznanych wcześniej problemów w sferze tożsamości współczesnych mężczyzn. W związku z tym bardzo ważne miejsce w tworzącej się wizji męskości zajmuje nowy wizerunek ojca, w którym mężczyzna staje się partnerem dziecka i partnerem kobiety. Mężczyźni, którzy podejmują się pełnienia roli opiekuna dziecka pojmowanej w sposób nietradycyjny, nowy, przełamują społeczne schematy na wielu płaszczyznach. W ostatnich kilku dekadach zaczęto uwypuklać korzyści płynące z emocjonalnego otwarcia się mężczyzn. Wielu ojców zdecydowanie bardziej angażuje się w życie rodzinne i opiekę nad dzieckiem. Rozpowszechnienie się w kulturze zachodniej partnerskiego modelu rodziny znalazło odzwierciedlenie w mediach. Kultura popularna istotnie oddziałuje także na sposób postrzegania i pojmowania zadań współczesnego ojca. Stanowi też obszar, w obrębie którego, konstruowany jest model ojca i gdzie odnaleźć można wskazówki i porady odpowiadające na pytanie: jak być (super!) ojcem? Wraz z narastającymi zmianami społecznymi i ekonomicznymi, z jakimi mamy do czynienia w ponowoczesności, tożsamość społeczno-kulturowa mężczyzny jest modyfikowana. Pytanie o tożsamość mężczyzny i w różny sposób objawiające się poczucie zagubienia mężczyzn we współczesnym świecie, ma jak się okazuje, też pozytywny wydźwięk w postaci otwarcia się mężczyzn na inne autokreacje. Można zatem stwierdzić, że współczesny model mężczyzny potrzebuje dookreślenia, wyrazistości gubiącej się w postmodernistycznym społeczeństwie. Odpowiedź na pozornie proste pytanie o realizację ról społecznych współczesnego mężczyzny nie jest oczywista, można jej jednak szukać w wytworach współczesnej kultury, także w piśmiennictwie poradnikowym. Poradniki w swojej bogatej ofercie przyjmują różną formę. Przedstawiają nie tylko wskazówki czy proste instrukcje tego jak postępować, ale bywają raczej „organizatorami życia”, które przedstawiają filozofię, jaka powinna przyświecać ludzkiej egzystencji. Niesłabnąca popularność poradników wynika m.in. z desperackiej potrzeby uzyskania pomocy w radzeniu sobie i definiowaniu swojego jestestwa, swojej tożsamości. Są poradniki zatem istotnym źródłem wiedzy, które dynamicznie reaguje na zmiany zachodzące w sferze wzorów zachowań, wartości, norm. Więcej - kształtują i propagują style życia, mody, tożsamości. Wyjaśnienia zapotrzebowania na literaturę poradnikową można upatrywać w specyfice postmodernistycznego świata. Ponowoczesne społeczeństwo bowiem charakteryzuje się wielością sposobów życia, zmiennością i niepewności

Starość i starzenie się są trudnym tematem. Z jednej strony mówi się o całożyciowym rozwoju człowieka – zainteresowanie zyskują takie dziedziny nauki jak andragogika, czy gerontologia. O starości zaczyna się mówić i zaczyna się dostrzegać potencjał jaki niesie ze sobą ten wiek. Z drugiej strony dzisiejsze media kreują wizerunek człowieka wiecznie młodego, zadbanego, pełnego energii i chęci do życia. Wydaje się, że w medialnym świecie brak jest miejsca dla ludzi starych, którzy nie wpisują się w ideę wiecznej młodości i atrakcyjności fizycznej. Starość nie jest tematem medialnym i ciekawym dla publiczności, bowiem kojarzona jest jedynie z brzydotą i cierpieniem. Stąd zainteresowałam się wizerunkiem osób starych kreowanym w serialach telewizyjnych, emitowanych w popularnych stacjach telewizyjnych. Interesowało mnie jak twórcy seriali widzą starość i w jaki sposób prezentują ją widowni. W pracy poruszam tematykę społecznej roli mediów - ich znaczącego udziału we współczesnym świecie i pełnionych przez nie funkcji oraz telewizji jako jednego z najpowszechniejszych środków przekazu. Wyjaśniam jej rosnące znaczenie na świecie i siłę, którą posiada w kreowaniu poglądów ludzi oraz wpływaniu na ich postawy. Po telewizji opisuję serial jako jeden z programów telewizyjnych, który cieszy się największą popularnością wśród widzów. Poruszam kwestie znaczenia serialu dla człowieka - jego struktury, funkcji, które pełni oraz tego, że dla tak wielu odbiorców pełni rolę „poradnika życia”, z którego czerpią przykłady i poszukują w nim odpowiedzi na ważne dla nich problemy. W pracy poruszam także wątek starości jako okresu życia, który stawia przed jednostką nowe wyzwania. Pokazuję szanse i pozytywne aspekty życia w okresie późnej dorosłości, ale wskazuję również na przyczyny, które powodują, że większość ludzi boi się starości i traktuje ten czas jako koniec, a nie początek nowego etapu w życiu. Opisuję także różne postawy starzejących się osób, do których porównuję życie prowadzone przez bohaterów seriali. W mojej pracy podjęłam się postępowania diagnostycznego, które umożliwiło mi szersze poznanie interesującego mnie zagadnienia. Dokonując analizy czterech seriali emitowanych na antenie Telewizji Polskiej, opisałam wizerunek osoby starej, który przedstawiany jest w polskich serialach telewizyjnych. Praca ta stanowi próbę odpowiedzenia na pytania, czy w mediach znajduje się miejsce dla osób starych oraz w jaki sposób starość ta jest pokazywana. Telewizja jako medium popularne ma ogromny wpływ na postawy odbiorców. Staram się zwrócić uwagę na problem, jakim jest strach przed starością, który może być wywołany kształtowaniem postaw konsumpcyjnych i hedonistycznych we współczesnych mediach.

Stajesz się dorosły, kiedy po raz pierwszy zaśmiejesz się z siebie” – pisze Roger Sparks (Sparks 1994, za: Dąbrowska 2003, s. 253). Tematem niniejszej pracy jest: „Wizerunek dorosłości osób z niepełnosprawnością intelektualną w mediach”. Czym jest dorosłość? Co oznacza bycie dorosłym? Ryszard Urbański-Korż, analizując to centralne pojęcie andragogiki, mówi o trzech podejściach do dorosłości: prakseologicznym, antropologicznym i recentywistycznym (aktualistycznym). Jeśli chodzi o pierwsze podejście – prakseologiczne, to głównym kryterium jest wiek. Jest on dokładnie oznaczony (np. dorosłość obronna czy prawno – polityczna) lub stanowi względnie stały przedział wiekowy (np. dorosłość seksualna). W podejściu antropologicznym istota ludzka nieprzerwanie dorasta do swojej wizji życia dojrzałego, dorosłość zaś nie jest kategorią zamkniętą w pewnym momencie życia, ale dynamiczną, nieustannie rozwijającą się wartością. Z kolei recentywistyczna koncepcja dorosłości koncentruje się na czasie teraźniejszym (Byczkowska, Nosarzewska i Żyta, 2003, s. 264) Dorosłość związana jest z dojrzałością biologiczną, psychiczną, społeczną. Dorosłość to rozpoczęcie pracy zarobkowej, podejmowanie decyzji o swoim życiu, wejście w role współmałżonka, rodzica, pracownika. Dorosłość do bycie odpowiedzialnym za siebie i innych bliskich nam ludzi, wiele obowiązków, ale też prawa: do miłości, realizacji swojej seksualności, pracy zawodowej, samorealizacji w przeróżnych obszarach życia (Byczkowska, Nosarzewska i Żyta, 2003, s. 264). Jak w kontekście tych definicji określić dorosłość osób z niepełnosprawnością intelektualną? Niektóre z nich nie mogą podołać wszystkim wymogom wyznaczanym przez społeczeństwo osobom dorosłym, inne nie są w stanie tego robić, ponieważ nie daje im się prawa do samostanowienia, niejednokrotnie w imię ich dobra. Osoby z niepełnosprawnością intelektualną mieszczą się na najniższym szczeblu w hierarchii autorytetu społecznego. Daje im się prawo do opieki, edukacji, życia w rodzinie. Jednakże, czy faktycznie, kiedy stają się dorośli, dana jest im szansa na prawdziwe dorosłe życie? Czy mają możliwość realizowania się w roli pracownikó w, czy zauważana i zaspokajana jest ich potrzeba wchodzenia w bliskie relacje, związki emocjonalno – seksualne z drugą osobą, czy popiera się ich rodzicielstwo? Czy też patrzy się na nich jak na „wieczne dzieci”, nie mające prawa do dorosłych zachowań ? (Byczkowska, Nosarzewska i Żyta, 2003, s. 264 - 265).

W swojej pracy zajęłam się tematem kobiety, a dokładnie tym jak zmieniał się jej wizerunek na przestrzeni wieków. Na początku podjęłam kwestię jej odbioru w różnych religiach (chrześcijaństwo, judaizm i islam). Następnie przeszłam do zagadnienia związanego z działalnością kobiet w celu osiągnięcia równouprawnienia. Zainteresowałam się również ich usytuowaniem w nauce społecznej Kościoła, a także tematem gender. Celem moich badań było poznanie wizerunku kobiet przedstawionego w dziełach Ojców Kościoła. Przeprowadzając badania posłużyłam się metodą analizy tekstu i bazowałam na utworach Ojców Kościoła (Hieronima, Augustyna i Ambrożego). Starałam się poznać ich poglądy dotyczące kobiety. Czytając te dzieła znalazłam informacje związane m.in. z jej rolą jako żony i matki. Ich twórcy poruszali także kwestie wyglądu zewnętrznego i pobożności. Zagadnienia te stały się podstawą do sformułowania problemów badawczych. Autorzy tworzący na przełomie IV i V wieku, w dużej mierze pozostają zgodni w swoich poglądach. Uważali oni, że rolą kobiety jest przede wszystkim bycie matką i żoną, całkowicie oddaną życiu rodzinnemu. Powinna ona służyć mężowi i poświęcać się dzieciom. Znamienitą część swoich dzieł dedykowali dziewicom, ponieważ cenili, kobiety, które zdecydowały się na życie dla Boga. Miało to związek z religijnością, która była bardzo ważna w tamtych czasach. W swoich tekstach udzielali również dokładnych wskazówek dotyczących wyglądu. Negowali noszenia biżuterii, ozdobnych ubrań i stosowanie makijażu. Popierali naturalność odwołując się do tematu stworzenia, zawartego w Biblii. Swoje utwory kierowali do dziewic, żon, matek i wdów, radząc im jak powinny żyć. Zgłębiając dostępną mi literaturę dostrzegłam, jak bardzo zmieniło się postrzeganie kobiety na przestrzeni lat. Od kobiety bardzo wierzącej i podporządkowanej mężczyźnie, po wykształconą, niezależną bizneswoman, dla której tradycyjne wartości już nie mają tak dużego znaczenia jak kiedyś.

W swojej pracy magisterskiej postanowiłam zająć się zagadnieniem ojca i ojcostwa. Spowodowane było to ogromnym zainteresowaniem problematyką rodziny. Z racji istnienia dużej ilości publikacji dotyczących matki, jej wizerunków, roli oraz wpływu na rozwój dziecka, niezwykle ciekawym wydawało mi się zapoznanie z przedstawionymi zagadnieniami, ale w zakresie funkcji dotyczących drugiego rodzica. Dokonany wybór wydaje się tym bardziej słuszny, jeśli weźmie się pod uwagę fakt zaniedbania przedstawionej problematyki przez wszystkie dziedziny naukowe oraz media społecznościowe, które w większości zajmowały się tematem matki i macierzyństwa, pomijając ojca lub umieszczając go w bardzo pojemnej kategorii „rodzice”. Pomijaniu zagadnienia ojcostwa dodatkowo sprzyjały powszechne w społeczeństwie stereotypy dotyczące ról płciowych. Według nich, to matka zajmuje się domem i wychowuje dzieci, a ojciec pracuje i zarabia na utrzymanie rodziny. W zakresie przedstawionych ról i podziałów pomiędzy nimi obserwujemy obecnie wiele zmian. Kobietom przyznaje się coraz więcej praw i przywilejów, a ojciec coraz częściej pojawia się zarówno w publikacjach, mediach i kampaniach społecznych, które próbują zmieniać istniejące do tej pory podziały i uświadamiać istotność męskiej roli oraz jej wpływ na rozwój dzieci. Mając na uwadze właśnie owe próby zmiany obowiązujących modeli rodzicielstwa, szczególnie interesującym wydało mi się podjęcie trudu określenia „obecnego” wizerunku ojca. Wybór prasy kobiecej jako miejsca badania tego wizerunku podsunięty został przez promotora i początkowo powodował poważne obawy o potrzebny do analiz materiał. Spore wątpliwości wywoływała również sama metoda badań. Nie wspominana na studiach, należąca do narzędzi dziennikarskich, budziła poważne obawy o umiejętność poprawnego jej zastosowania. W celu zawężenia oraz dookreślenia obszaru badań do swoich analiz wybrałam rocznik (10/2011 – 09/2012) jednego z najbardziej poczytnych w Polsce czasopism - „Świat Kobiety”. Omawiana praca magisterska składa się z czterech rozdziałów. W rozdziale pierwszym zawarłam opis i charakterystykę najważniejszych terminów i zagadnień dotyczących ojca i ojcostwa. Oprócz definicyjnego ujęcia omawianych pojęć, przedstawione zostały również historia ojcostwa oraz rola i wpływ ojca na rozwój dzieci w zakresie funkcji intelektualnej, społecznej, moralnej oraz emocjonalnej. Rozdział drugi to przedstawienie problematyki mediów społecznych, zawierający wyjaśnienie podstawowych terminów wraz z ich cechami, typami, podziałami i kryteriami klasyfikacji, a także dokładniejszy opis prasy kobiecej, jej klas, historii w naszym kraju oraz wpływu. Rozdział trzeci poświęcony został zagadnieniom metodologicznym i zawiera: cel i przedmiot badań, problemy badawcze oraz opis analizy zawartości. Zaprezentowane w nim zostało również stworzone narzędzie – klucz kategoryzacyjny - oraz pomoce niezbędne do przeprowadzenia zaplanowanych analiz, a także kolejność podjętych czynności. Rozdz

Niniejsza praca magisterska jest próbą odpowiedzi na pytanie, jaki wizerunek mężczyzny wyłania się ze współczesnych reklam telewizyjnych oraz co sprawia, że jest on efektywnie realizowany. Zjawisko szeroko pojętego wizerunku mężczyzn w spotach reklamowych nie skupia się jedynie na opisaniu ich wyglądu zewnętrznego, ale przede wszystkim określeniu tego, w jakich okolicznościach występuje ów męski bohater, co najchętniej lubi robić i z kim, a także które z ról społecznych są mu najbardziej bliskie. Elementem zgrabnie prezentującym obraz mężczyzny w reklamie telewizyjnej są także różnego rodzaju techniki i metody oparte na mechanizmach psychologicznych. Poprzez ich zastosowanie spoty z udziałem mężczyzn są bardziej atrakcyjne i przekonywujące dla potencjalnego odbiorcy. Wybór tematu pracy ściśle wiąże się z zainteresowaniami autora, dotyczącymi obszaru mediów, kultury popularnej oraz reklamy, a także chęć sprawdzenia, jaki obraz mężczyzn jest obecnie prezentowany w kierowanych do ludzkiej podświadomości przekazach telewizyjnych. Głównym celem powstałej pracy jest przyjrzenie się i zanalizowanie różnych wizerunków płci męskiej, jakie ukazywane są w spotach reklamowych, wraz z uwzględnieniem sposobu ich realizacji i prezentowania odbiorcom. Treść niniejszej pracy składa się z trzech części. Pierwsza z nich – teoretyczna, zawiera cztery podrozdziały, z których każdy przedstawia odmienne lecz równie ważne pojęcia, zagadnienia i zjawiska, będące podstawą do zrealizowania późniejszych badań. W tym rozdziale czytelnik może dowiedzieć się czym jest kultura popularna oraz poznać jej rolę, przeczytać skąd wywodzi się pojęcie reklama, w jaki sposób funkcjonuje i oddziałuje na widza, a także jak prezentuje się męskość w kulturze oraz czy obecnie istnieje współczesny kryzys męskości i dlaczego się pojawił. Część metodologiczna pracy podejmuje tematykę będącą elementem fundamentalnym do przeprowadzenia późniejszych badań własnych. Podzielona na pięć szczegółowych podrozdziałów prezentuje sporządzony przez autora cel i problem badawczy pracy, przedstawia występujące i dostępne w przestrzeni badań pedagogicznych paradygmaty, odróżnia strategie ilościowe od jakościowych oraz prezentuje metody badań jakościowych. Końcowym podrozdziałem jest wskazanie wybranej przez autora pracy techniki badawczej. Samodzielna analiza badań jest ostatnim rozdziałem niniejszej pracy. W tej części, na podstawie opracowania kilkudziesięciu reklam telewizyjnych z udziałem płci męskiej, które zebrane w danym terminie i w określonych stacjach telewizyjnych, pozwoliły stworzyć najczęściej występujące w spotach wizerunki mężczyzn. Przy analizie pomocne było posłużenie się wyżej wspomnianymi problemami badawczymi, które dokładnie opisane pozwoliły na bardziej holistyczne podejście do zagadnienia i precyzyjne ukazanie różnych obrazów płci męskiej. Dodatkowo badania umożliwiły zaobserwowanie mechanizmów, które podwyższają poziom atrakcyjności danego przekazu reklamowego i tym samym zwięk

Moja praca magisterska składa się z trzech rozdziałów : teoretycznego, metodologicznego i empirycznego. W Pierwszym z nich skupiam się na ukazaniu podstawowych informacji dotyczących : autorytetu, modeli współczesnego nauczyciela, relacji pomiędzy rodzicami, nauczycielem i dzieckiem. Ponadto dokładnie opisuje cechy i kompetencje pedagoga zawarte w literaturze przedmiotu oraz jego funkcje, zadania i role. Rozdział drugi jest poświęcony metodologii badań. Przedstawiłam w nim definicje celu, przedmiotu, problemu, metody, techniki i narzędzia badawczego. Scharakteryzowałam strategie badań oraz paradygmaty według Malewskiego. W ostatnim rozdziale dokonuje analizy i interpretacji wywiadu z dziećmi oraz ich opiekunami, zwracając uwagę na problemy badawcze. Prezentuje wyniki badań dotyczące wychowawcy klasy III edukacji wczesnoszkolnej oraz przedstawiam wnioski.

Praca „Wizerunek ojca w rodzinie ziemiańskiej w świetle dokumentów autobiograficznych przełomu XIX/XX wieku” została podjęta z powodu braku literatury dotyczącej tematu, ze względu na zainteresowanie autorki tematyką ojcostwa na przestrzeni wieków oraz ciekawe źródło analizy, którym są pamiętniki i wspomnienia. Praca składa się z trzech części (Ojcostwo w świetle literatury, Metodologia badań własnych, Analiza przeprowadzonych badań), wstępu, zakończenia oraz streszczenia pracy, na końcu pracy umieszczono bibliografię, w której można znaleźć informacje na temat wykorzystanych pozycji książkowych. Pierwszy rozdział to podjęta przez autorkę analiza ojcostwa przeprowadzona na podstawie przeglądu literatury. Zaprezentowano w nim definicję ojcostwa oraz jego źródło tkwiące w rodzinie. Omówiono za Mierzwińskim trzy główne aspekty ojcostwa (aspekt biologiczny, aspekt prawny i duchowy). Kolejne zagadnienie omówione w tej części pracy to ewaluacja ojcostwa na przestrzeni wieków ( od średniowiecza do omawianego w pracy okresu). Ostatnia część dotyczyła roli ojca w wychowaniu potomstwa. Następna część niniejszej pracy to metodologia badań własnych wyodrębniono w niej cel główny, który brzmi następująco, Jaki jest wizerunek ojca w dokumentach autobiograficznych w rodzinach ziemiańskich przełomu XIX/XX wieku? Od problemu głównego wyprowadzono następujące problemy szczegółowe: W jaki sposób ojciec rodziny ziemiańskiej uczestniczy w wychowaniu swoich dzieci? W jakim stopniu ojciec w rodzinie ziemiańskiej bierze udział w edukacji swoich dzieci? W jaki sposób ojciec w rodzinie ziemiańskiej spędza czas wolny ze swoimi dziećmi? Jak wyglądał udział ojca rodziny ziemiańskiej w życiu publicznym i społecznym badanego okresu? W jaki sposób ojciec rodziny ziemiańskiej realizuje przypisane mu funkcje? Na podstawie pytań problemowych wyodrębniono sześć obszarów, w których poszukiwano sylwetki ojca w dokumentach autobiograficznych (wychowawca, opiekun, nauczyciel, towarzysz, działacz społeczny, żywiciel). Zebrane informacje umieszczono w tabelce, w której każdy omawiany obszar poparto cytatami z pamiętników. W rozdziale drugim omówiono założenia interpretatywnego paradygmatu pracy oraz scharakteryzowano wykorzystaną główną metodę badawczą jaką jest jakościowa analiza treści. Jest to metoda, która pozwoliła udzielić odpowiedzi na postawione problemy badawcze. Analizie poddano piętnaście pozycji pamiętnikarskich z przełomu XIX/XX wieku, wszystkie zostały spisane przez członków rodzin ziemiańskich. W tym rozdziale scharakteryzowano również dokumenty autobiograficzne, które stanowiły źródło analizy. Rozdział trzeci to analiza przeprowadzonych badań, charakterystyka środowiska ziemiańskiego, przegląd analizowanych pozycji pamiętnikarskich, w którym znajdziemy opis piętnastu przeanalizowanych pamiętników (rok wydania pamiętnika, autor, wydawnictwo, liczba stron, język okoliczności powstania pamiętnika), tabelę prezentującą sylwetki omawianych ojców za pomoc

Swoja pracę magisterską poświęciłam przedstawieniu wizerunku ojca, jaki pojawia się w twórczości Małgorzaty Musierowicz, a dokładniej w cylu napisanej przez nią serii książek, pt. "Jeżycjada". "Jeżycjada" tworzy własną i wzajemnie powiązana literacką rzeczywistość. Przedstawiłam w swojej pracy wizerunki czterech ojców - Ignacego Borejko, Grzegorza Stryby, Janusza Pyziaka i Roberta Rojka. Moja praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy stanowi teoretyczne podwaliny mojej pracy: wyjaśniam w nim pojęcia tj. ojciec i ojcostwo, piszę o roli ojca w rodzinie i o tym, jakie zadania przed nim stoją, dokonuję także porównania miłości ojcowskiej i matczynej oraz wspominam o współczesnym kryzysie ojcostwa. Rozdział drugi mojej pracy to metodologia badań własnych. Określam w nim cel i przedmiot moich badań, stawiam problemy badawcze, dokonuję charakterystyki paradygmatu, w jakim są osadzone moje badania, dobieram metodę badawczą i opisuję przebieg i organizację moich badań. Trzeci rozdział mojej pracy stanowi analizę wyników moich badań. Uzyskałam odpowiedzi na postawione przeze mnie pytania badawcze, tj: jakimi cechami charakteryzuje się ojciec? Jakie są relacje ojca z dziećmi? W jaki sposób ojciec uczestniczy w wychowaniu swoich dzieci? Jakie wartości wyznaje ojciec? Jakie funkcje ojcowskie realizuje ojciec i w jaki sposób to robi?

Praca dyplomowa stanowi próbę przeanalizowania kwestii, jaką jest wizerunek ojca w filmie. Nadrzędnym celem było poznanie postaw ojcowskich prezentowanych we współczesnym, polskim filmie fabularnym. Udział ojców w procesie wychowania i opieki jest równie istotny, zarówno jeśli chodzi o sferę rozwojową, emocjonalną, jak i społeczną dziecka. Badaniom zostały poddane trzy wybrane przeze mnie filmy, na podstawie których przedstawiona została postać ojca, to, jak wygląda jego zaangażowanie i chęci związane z wychowaniem dziecka. W pracy zostały poruszone takie kwestie jak: wizerunek ojca na tle historycznym, funkcje rodziny, struktura i typologie rodziny oraz media, jako czynnik wpływający na postrzeganie ojcostwa. Praca składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy z nich opisuje teoretyczne aspekty dotyczące rodziny. Drugi rozdział to opis metodologii, która została zastosowana w badaniach. W tej części opisane zostały cele badawcze, problemy i hipotezy, jak również metody, techniki i narzędzia badawcze. Trzeci zaś, to interpretacja i analiza wyników badań własnych, które stanowią odpowiedzi na postawione uprzednio problemy badawcze. Praca została podsumowana zakończeniem, które swoim zakresem obejmuje całą pracę, od części teoretycznej, aż po wnioski.

Praca magisterska pt. Wizerunek osoby starszej kreowany w reklamach, złożona jest ze wstępu, czterech rozdziałów, wniosków oraz bibliografii. We wstępie zawarte zostały m. in. motywy do podjęcia napisania pracy o tej tematyce oraz opisano stanowiska teoretyczne, do których odwołano się w tej pracy. W rozdziale pierwszym omówiono w sposób ogólny etap późnej dorosłości. Do głównych zagadnień, które opisuje ten rozdział, należą m.in.: teorie starzenia się, a w szczególności teoria, która w Polsce została opisana przez M. Malec, czyli teoria gerotranscendencji. Ważnym elementem rozdziału pierwszego jest scharakteryzowanie okresu późnej dorosłości, przybliżenie predykatorów starości oraz adaptacji do starości. Przytoczono tu stanowiska teoretyczne, które dotyczą m. in. stylów życia przyjmowanych przez osoby pozostające w okresie późnej dorosłości, postulaty opisane jako „recepta na starość”, które mają pomóc w pozytywnym przystosowaniu się do etapu późnej dorosłości. Następnie przedstawiono elementy, które mogą wpływać na społeczne postrzeganie starości. W kolejnej części rozdziału pierwszego opisano przestrzenie życia osób starszych. W końcowej części tego rozdziału przedstawiono sposoby traktowania osób starszych w społeczeństwie tradycyjnym i współczesnym oraz uwypuklono jak język oraz obraz przyczyniają się do kreowania wizerunku osób starszych. Drugi rozdział tej pracy opisuje zagadnienia dotyczące reklamy. Przytoczono tu skróconą historię reklamy, definicję pojęcia reklamy oraz jej cechy. W dalszej części tego rozdziału opisano ogólne determinanty skuteczności reklamy, które wymienił i scharakteryzował D. Doliński. Ważną częścią rozdziału drugiego są stanowiska teoretyczne dotyczące grup podziału reklam z udziałem osób starszych, które wyszczególnione zostały przez A. Pawlinę i A. Stefaniak- Hrycko. W rozdziale trzecim przedstawiono metodologiczne podstawy badań własnych. Przytoczono tu definicję metodologii nauk, terminu nauki oraz stanowiska teoretyczne dotyczące etapów procesu badawczego. Rozdział trzeci złożony jest z dwóch paragrafów dotyczących przedmiotu oraz problematyki badań własnych. W pierwszym sformułowano m. in. przedmiot oraz cele badań, pytanie badawcze. Drugi paragraf rozdziału trzeciego dotyczący m. in.: procedury badawczej, zawiera opis jakościowej strategii badawczej oraz zagadnienia szczegółowe, które stanowią przedmiot eksploracji badawczej. W rozdziale czwartym dokonano analizy reklam zakwalifikowanych do badań. We wnioskach z badań ustosunkowano się do postawionych w rozdziale trzecim celów badań oraz obszarów eksploracji badawczej. Pracę kończy wykaz wykorzystanych źródeł.

Tematem niniejszej pracy jest "Wizerunek osoby starszej w reklamie". W obecnych czasach reklamy są źródłem czerpania wiedzy, a co za tym idzie, są ważnym czynnikiem wpływającym na nasz sposób postrzegania innych oraz świata. To, w jaki sposób zostanie zaprezentowana oraz przedstawiona osoba bądź grupa społeczna w reklamie, może decydować o naszym spostrzeganiu oraz traktowaniu tych osób w rzeczywistości. W owej pracy szczegółową uwagę poświęcono reklamom z udziałem osób starszych, które w Polsce stanowią znaczącą grupę pod względem liczebności. Została podjęta próba znalezienia odpowiedzi na pytanie: Jaki jest wizerunek osoby starszej w reklamie? Celem niniejszej pracy jest poznanie i scharakteryzowanie wizerunku osób starszych – seniorów, kreowanego przez reklamy prezentowane w środkach masowego przekazu - telewizji, na portalach internetowych, czy też w radiu ze szczególnym uwzględnieniem stereotypów dotyczących wieku. Badania zostały przeprowadzone za pomocą obserwacji treści reklamowych dostępnych w środkach masowego przekazu, a następnie przeanalizowaniu ich pod względem wizerunku osób starszych i wykorzystywaniem ich wizerunku w reklamie wraz z uwzględnieniem stereotypów na temat wieku. Przedmiotem badań w niniejszej pracy jest przeanalizowanie wizerunku osoby starszej w reklamie – telewizyjnej, radiowej czy tej dostępnej na portalach internetowych, a także została zastosowana metoda analizy dokumentów i technika jakościowej analizy treści. W życiu społecznym reklamy pełnią nie tylko marketingowe funkcje, lecz również kreują społeczną świadomość, w tym także wizerunek prezentowanych grup wiekowych. Częste posługiwanie się pewnymi stereotypami czy też przedstawianie wizerunku seniorów w reklamie w negatywny sposób, mocno krzywdzi oraz ma złe odzwierciedlenie w rzeczywistości, co z pewnością nie znajduje uznania wśród odbiorców. Starość to nie tylko dojrzały, lecz także piękny etap życiowy, który warto szanować oraz cenić nie tylko w życiu codziennym, lecz również w przekazie reklamowym.

Specyfika funkcjonowania osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu stanowi przedmiot zainteresowań nie tylko osób należących do sfery naukowo – badawczej, ale również realizatorów przekazów audiowizualnych. Wytwory X-muzy, determinujące świadomość społeczną, w sposób szczególny kreują wizerunek osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, implikując tym samym charakter nawiązywanych z nimi interakcji w sytuacjach społecznych. Interpretacja filmowych kreacji jest jedyną możliwością percepcji osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu dla jednostek niemających możliwości na bezpośredni kontakt – istotne więc, by kreowany przez twórców filmowych wizerunek charakteryzował się realizmem, stanowiąc rzeczywistą reprezentację specyfiki funkcjonowania osób z ASD. Proces poznania naukowego zrealizowany został metodą i techniką analizy treści, do której wybrano cztery filmy zróżnicowane gatunkowo: film dokumentalny pt. „Komunia”, dramat obyczajowy pt. „Czarny balonik”, film biograficzny pt. „Temple Grandin” oraz komedię pt. „W kosmosie nie ma uczuć”. Składowymi niniejszej pracy są cztery rozdziały, których treść porusza kwestie zarówno teoretyczne, jak i metodologiczne, a także wyniki podjętego procesu poznania naukowego wraz z wnioskami po jego realizacji. Pierwszy rozdział stanowi teoretyczne wyjaśnienie zaburzeń ze spektrum autyzmu, z uwzględnieniem możliwości rozwojowych osoby z ASD oraz specyfiki jej funkcjonowania na poziomie społecznym. W rozdziale drugim przedstawiono współczesny film jako kreator ludzkiego wizerunku, określając specyficzne dla niego funkcje. Rozdział trzeci poświęcony został przedstawieniu poznawczego, teoretycznego i praktycznego celu niniejszej pracy, charakterystyki grupy badawczej, a także opisowi metody i techniki wykorzystanej w procesie poznania naukowego. Ostatnia część pracy zawiera konceptualizację wizerunku osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu implikowaną przez analizę wybranych filmów. Pracę kończą wnioski sformułowane w odniesieniu do obszarów eksploracyjnych, określonych na użytek badań własnych.