Historia wrocławskiej muzykologii | Instytut Muzykologii Uniwersytetu Wrocławskiego 

Muzykologia

Organizacja

Studenci

Rekrutacja

Varia

Historia wrocławskiej muzykologii


Muzykologia (nauka o muzyce), należąca do grupy nauk o sztuce, jest - podobnie jak historia sztuki - dyscypliną uniwersytecką. Pierwsze katedry muzykologii powstały w Niemczech i Austrii u schyłku XIX wieku, w Polsce - na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie (w 1911 r.) oraz Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie (w 1912 r.) Dziś ten stosunkowo elitarny, bowiem wymagający pewnych szczególnych predyspozycji i specjalistycznych umiejętności muzycznych kierunek studiów, prowadzony jest w Polsce nie tylko na trzech największych uniwersytetach (Warszawskim, Jagiellońskim, Poznańskim), ale także na dwóch mniejszych uczelniach humanistycznych, tj. Katolickim Uniwersytecie Lubelskim oraz Uniwersytecie Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Na Uniwersytetach europejskich muzykologia na ogół jest zdominowana przez historię muzyki. Taką też tradycję ma w Polsce, gdzie nawiązano do modelu muzykologii niemieckiej.

Do 1945 roku w Uniwersytecie Wrocławskim mieściło się jedno z najlepszych seminariów muzykologicznych w Niemczech. Prowadzili je kolejno (Ordinarien ad personam) prof. Otto Kinkeldey, Max Schneider i Arnold Schmitz. Wśród innych wybitnych, a działających we Wrocławiu muzykologów wymienić należy Vettera, Kirscha, Epsteina i Fritza Feldmanna. Ten ostatni był po wojnie autorem projektu "Musik des Ostens" (od którego wziął nazwę znany, dziś już zarzucony rocznik muzykologiczny), skupiającego i inspirującego badania m.in. nad muzyką polską. Placówką, która kultywuje dziś tradycje muzykologii niemieckiej we Wrocławiu jest założony przez Arnolda Schmitza po II wojnie światowej Musikwissenschaftliches Institut na Uniwersytecie im. Johannesa Gutenberga w Moguncji. Od blisko 20 lat jest ona platformą żywej współpracy z polskimi muzykologami, głównie za sprawą Prof. Dr. Christopha-Hellmuta Mahlinga.

W latach 1945-48 działało na Uniwersytecie Wrocławskim seminarium muzykologiczne pod kierunkiem przybyłego z Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie prof. Hieronima Feichta. Prof. Feicht borykał się z elementarnymi problemami organizacyjnymi i nie zdołał rozwinąć tego zakładu we wszechstronną placówkę muzykologiczną. Przyczyną była szczupłość kadry naukowej (realizowała ona mniej niż "kadłubowy" program dydaktyczny). Jej likwidacja spowodowana była deklarowaną przez ówczesne władze centralne koniecznością skoncentrowania uszczuplonej przez wojnę muzykologicznej kadry naukowej w Zakładzie Muzykologii na Uniwersytecie Warszawskim.

Aktualizacja: 27.01.2016

Historia wrocławskiej muzykologii
 | Instytut Muzykologii Uniwersytetu Wrocławskiego